یاسر فریادرس: بلاتکلیفی، شاید کوتاه‌ترین توصیفی باشد که بتوان از «اتاق تاریک» ارائه داد. اینکه مساله مهمی مانند آزار جنسی کودکان موضوع فیلم روح‌اله حجازی است شاید این تصور را به وجود بیاورد که او هم مانند پوران درخشنده و فیلمش نگاهی دردمندانه به یکی از اتفاقات زیر پوست جامعه داشته است، اما گویا مساله حجازی این نیست.

سیدعلاء سیادت : داستان خجالت نکش در باره مردی روستایی ببا بازی احمد مهرانفر است که در دهه 70 و زمانی که 3تا بچه دارد تصمیم میگیرد با توجه به قانون های حمایتی کشور و قانون دوتا بچه کافیه ، دیگر بچه دار نشود و...

سهیل رویگری: شاید حرفی که باشه آهنگر در 113 دقیقه فیلم خود می‌خواهد بزند، در مجموع حرف قشنگی باشد و باید هم گفته شود اما فیلمساز هیچ تلاشی برای به روز کردن و جذاب کردن همین حرف‌های شاعرانه و زیبا نکرده است و عملا فیلم از نیمه به بعد تکراری و کسالت‌بار می شود.

سجاد مهرگان: «امیرِ» نیما اقلیما مینیمالیسم را ناقص می‌فهمد. که اگر خوب می‌فهمید باز هم سینمای محدودی خلق کرده بود که حتی نمی‌توانست در سینمای مدرن ایران هم تاریخ ساز باشد.

محمدحسین رحیمی: سیدی را پیش از این به عنوان سازندۀ ایده‌هایی می‌شناختیم که ابتر می‌ماندند؛ و این بار با کارگردانی رو به روییم که یک قدم نسبت به گذشته به پیش رفته اما هنوز به مقصد نرسیده است.

امیر ابیلی: مگر می‌شود انتهای چنین داستان «نمادینی» به اسرائیل و در بین یهودیان ختم نشود؟ حالا هرچه قدر هم منطق داستان مضحک و گل‌درشت و دور از ذهن باشد. در عوض پیام فیلم به خوبی به مخاطب مخابره شده است. پیامی که بدون خرج‌های میلیاردی، با یک بیانیه رسانه‌ای توسط کارگردان هم قابل بیان بود!

محمد رضوانی‌پور: «عرق سرد» به دلیل فرومایگی بیش از حدش در فرم، مایه بی‌اعتباری سینمای اجتماعی ایران است و از همین‌رو فمینیسم را هم لوث می‌کند.

سجاد مهرگان: حاتمی‌کیا این روزها خشن شده است، حق هم دارد، اما از کارگردان حرفه‌ای چون او انتظار می‌رود بیش از اینکه با جریان احساسی به ساخت فیلمی مشغول شود، چون قدیم، خونسردی حرفه‌ای خود را حفظ کرده و به ساز و کار اتفاق‌های فیلمش منطقی بیاندیشد.

امیر ابیلی: «لاتاری» اما حتی از «ماجرای نیمروز» جلوتر است اولا به علت اینکه اینجا مهدویان دست روی سوژه‌ای گذاشته است که مسئله‌ی تعداد بیشتری از مردم است. نزدیک‌تر به اوضاع روز جامعه است. فراگیرتر است و در عین حال جذاب‌تر و بسیاری از فصل‌هایش می‌تواند هر مخاطبی را به وجد بیاورد.

سیدعلاء سیادت : دارکوب در کل فیلمی شریف است که قصه ای که به ظاهر بسیار تلخ می‌نماید را ، با لطایف سینما به گونه‌ای تعریف می‌کند که مخاطب نه دچار سیاه‌نمایی شود و نه در حین دیدن فیلم دچار آزار شود. اما از لحاظ کارگردانی حرکتی رو به عقب برای بهروز شعیبی محسوب می‌شود.

سیدعلاء سیادت : همین فضای فانتزی فیلم و تعدد شخصیت‌ها حیوانی در کنار کاراکترهای انسانی باعث سخت‌تر شدن کار گروه شده است. پلان‌ها مختلف در فضاهای مختلف و با کاراکترهای مختلف ریسک بزرگی بود که گروه به خاطر داستان آن را پذیرفت .

محمدحسن بورچی: خجالت نکش، هم در خنداندن و ایجاد کمدی و انتقال اندیشه فیلمساز کاملا ناموفق است و در اسرع وقت مایمکن از ذهن بیننده خارج خواهد شد.

ایمان آقایی: تصویر واقعیت است. تصویر زندگی، فیلمی است که در لایه­‌های زیرین، دارد سناریو می‌شود. این سناریو را آن‌ها می‌نویسند و ما بازی می‌کنیم. کسی که بخواهد از این سناریو بیرون رود و در قاعده بازی نکند را قدرت او را می‌کشد.

مهران زارعیان: بمب یک عاشقانه از نظر ساخت برایم خیره کننده نبود، طراحی صحنه و لباس و گریم همان چیزی بود که هرکس می‌تواند توقع داشته باشد؛ موسیقی کاملا با حال و هوای فیلم عجین شده است اما معتقدم که می‌شد ساخت موسیقی متن این فیلم را به یک آهنگساز ایرانی سپرد.

سیدعلاء سیادت : در کل می‌توان ایده جشن دلتنگی را خوب دانست . اما این ایده هیچگاه تبدیل به یک داستان کامل و خوب نمی‌شود و با اجرای ضعیف تبدیل به یک فیلم کسالت بار و خسته‌کننده شده است.

محمدحسن بورچی: فوتسال و فوتبال به عنوان ورزش‌هایی همه پسند و بسیار پرطرفدار در عرق سرد نقش آتراکسیون را دارد. قرار است فروش فیلم را تضمین کند. تصویر باران کوثری در لباس فوتسال به همراه همه مانورهایی که بر روی ماجرای نیلوفر اردلان می‌دهند می‌تواند تماشاگر را به سالن سرازیر کند.

محمدرضا پورصفار: در سینمای این روزهای ایران که فیلمسازانش به امید غنیمتی جشنواره‌های خارجی تلاش دارند همچنان پرچم نئورئالیسم را بالا نگه دارند، نباید توقعی از نمایش نگاه کلان و استراتژیک کشور بر پرده نقره‌ای داشت، این سینما آن‌قدر خود را در رذائل و پلشتی‌های جامعه غرق کرده که نمی‌تواند زیبایی ترسیم کند.

محمدرضا پورصفار: در فیلم، یک خانواده درست و حسابی وجود ندارد، جوان‌هایش طلاق گرفته‌اند و پیرانش هم که نتوانسته‌اند امروز ناراضی و عصبانی از وضعشان، بچه‌ها هم که تکلیفشان در این میان بلاتکلیفی است.

ایمان آقایی: تو ای نسل خجالت نکش. ما می‌توانیم.نظام با پدرو مادر توست. نظام به تو توصیه می‌کند، شاید برخی اوقات بد اخلاقی می‌کند ولی تورا می‌خواهد. هی می‌گوید: با پدر و مادرت همدرد باش، به آن‌ها سر بزن شاید قدری با آن‌ها شوی شاید قدری حالت خوب شد.

علی منصوری: فیلشاه برخلاف رویه معمول پرداخت انیمیشن‌سازان و نویسندگان به موضوعات دینی تحلیل ماورایی از دین و حقیقت‌های مقدس ارائه نمی‌دهد بلکه این مفهوم را با استفاده از طنز و آموزه‌های تربیتی کودکانه مطرح می‌کند.