سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محسن وزیری:
بعدها از نام بادیگارد شاید به عنوان یک دستاورد بزرگ فنی برای عوامل سازندهاش یاد شود اما فیلم آن ظرفیتی را ندارد که تبدیل به اثری خاطرهانگیز برای طرفداران حاتمیکیا شود.
روزبه جعفری:
ابد و یک روز دارای یک موقعیت و خط مرکزی است. حول این محور، داستانکهایی وجود دارند که قرار است موجب تکمیل موقعیت مرکزی، و تعیین جایگاه کاراکترها بشوند. اما این خط مرکزی به شکل محسوسی در مسیر درام دیده نمیشود.
رضا حسینی:
ابد و یک روز با وجود همهی ویژگیهای مثبت و قابلتوجهاش، از فیلمنامه و ساختار آن ضربه خورده است. در واقع نوعی تقسیمبندی ناکارآمد و تصمیمگیری بخش به بخش برای فصلهای مختلف فیلم و موقعیتهای پیوستهاش احساس میشود که از شکلگیری یک اثر منسجم و یکپارچه جلوگیری کرده است.
ثمین مهاجرانی:
آنها خودشان هستند؛ با همه ناتوانیها، ضعفها و درماندگیهایشان، با همه خوبیها و بدیهایشان. آنها گوشهای از این شهر، مشغول زندگی تلخ و مردن خودشان هستند و عزمی برای خارجشدن از این درخودماندگی تلخ ندارند؛ آنها محکومند به حبس ابد به علاوه یک روز.
سروش واحد:
فیلمی شخصیت محور، پر کاراکتر و شلوغ است که چندین شخصیت اصلی دارد ولی شلوغی فیلم به حدی حساب شده و دقیق است که نه تنها بیننده را آزار نداده بلکه موجب لذت بیشتر او هم میشود.
محمدسعید محصصی:
دل مای تماشاگر - با تمهیدهای حاتمیکیا - با حیدر است، اما منطق قویتر فیلمبینی ما میگوید حرف دل را نشنو و به بازرس بیاحساس شورای عالی امنیت ملی بیشتر گوش بده!
عباس غفاری:
حاتمیکیا این سالها عصبانی و مشکوک است برای همین قهرمانها و قصههایش به دل نمینشینند! دیگر در آثارش از دیده جانهای بینام و بیادعا خبری نیست، قهرمانهایش عصبانی و طلبکارند، مشکوکند اما نمیدانیم به چه چیز و از چه کسی؟
سحر عصر آزاد:
مهمترین ضعف فیلم را مقدمه طولانی برای رسیدن به تردید قهرمان و سرباز زدن از محافظت از یک شخصیت سیاسی و شروع خط قصه دانشمند هستهای باید دانست.
مهرزاد دانش:
حاتمیکیا اگرچه موفق میشود در قسمتهایی به مرز یک فیلم جذاب نزدیک شود، ولی باز به سیاق روند فزایندهی شعارگرایی و حاشیهپردازیهای بیموردش در چندین سال اخیر، آن قدر زیگزاگهای غیرسینمایی در متن فیلم اعمال کرده که پتانسیل مزبور را تا حد زیادی کاهش میدهد.
حمیدرضا امیدی سرور:
مشکل حاتمیکیا این است که میخواهد مثل همان سالهای دهه شصت و هفتاد شعار بدهد و برای جماعت نسخههای سیاسی و اجتماعی بپیچد راستش بعید میدانم کسی اصلا حوصله این حرفها را در این زمانه داشته باشد.
ارسیا تقوا:
حاتمیکیا برای ما فقط یک فیلمساز نیست او به جایگاهی رسیده که اسمش امروز یک برند است و هر حرف و بیانیه و واکنش و فیلمش توجهآفرین است. حالا اگر ما بیشتر دوست داریم او را کسی ببینیم که قصه بگوید و «فیلم بسازد»، این مشکل ماست.
جواد محرمی:
بادیگارد در در دوره پسابرجام یک فیلم ارتجاعی محسوب میشود. بادیگارد با حرف روز سنخیتی ندارد. اثری که رنگ و بوی انقلاب، شهدا، مقاومت و از این قبیل مضامین بدهد حرفهای کهنهای است که رخلاف مسیر آب ساخته شدهاند.
محمدتقی فهیم:
حیدر، کاظم نیست ولی رسالتش را بر دوش دارد. حیدر، پختهتر شده است. سینمای هدفمند و دغدغه دار یعنی همین. بهعبارت درستتر سینمای استراتژیک، بادیگارد است.
محمد قوچانی:
ابراهیم حاتمیکیایی که من میشناسم نگران است. نگران اینکه دوباره شهر آلوده شود. نگران اینکه فرآیند تبدیل نهضت به نظام یا محافظ به بادیگارد تا جایی پیش برود که چیزی از آن نهضت و حرکت و ارزشها و اندیشهها باقی نماند.