سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
آنتونیا شرکا:
پاکروان در این فیلم توانایی خود را در فیلمبرداری صحنههای شلوغ و پرجمعیت نشان میدهد. لوکیشن اصلی فیلم که در یک باغ اتفاق میافتد، باغی است که برای مراسم عزا و عروسی کرایه داده میشود....
سیده فاطمه صادقی:
بازی های ضعیف، نقش هایی بی تاثیر و قابل حذف و دیالوگ های گاها بی محتوا، عمده ترین ضعف های فیلم شهبازی هستند که به راحتی می توانند اثر او را ، چه در رقابت جشنواره حاضر و چه در اکران عمومی، از پا در آورند.
موسی اسماعیلنژاد:
یک شهروند کاملاً معمولی اثری کاملا معمولی بر مدار سبک و گونهی سینمای فرانسه است که به شکلی افراطی سعی در بکارگیری نشانهها داشته و در این میان از هیچ فنی مضایقه ننموده است...
محمدتقی فهیم:
ایستاده در غبار فیلم زندگینامهای احمد متوسلیان است. از عنوان «پرتره» استفاده نکردم چون تا این قالب و گونه فاصلهای اندک دارد. اتوبیوگرافیک است. دوربین ریزواره به درون و برون «احمد» نزدیک نمیشود.
محمدتقی فهیم:
«ابد و یک روز» برای نسل استعمارگران نفتخوار آنسوی آبها عین تلقین شکرگزاریشان است که ببالند به سردمدارانشان، که نباید بفهمند آنچه برسرشان آمده نتیجه اعمال مدیریت همان استعمارگرانی است که حالا جوان روشنفکر ما برای خلاصی دل آنها فیلم میسازد.
محمدرضا وحیدزاده:
«ابد و یک روز» یک روایت تام و تمام ناتورالیستی است. با قدرتی غریب و باورنکردنی در پرداخت هرآنچه قصد روایت از آن را دارد. با طراحی مینیتاتوری همۀ جزئیات.
محمدرضا وحیدزاده:
بخش هنر و تجربۀ جشنوارۀ فجر با آثاری که در سالهای اخیر به سینمای ایران عرضه کرده است، دارد خود را عرصهای معرفی میکند که گویی عنصر و معیار رقابت در آن، «خلبازی» است!
محمدرضا وحیدزاده:
همهچیز در این مستند داستانی سر جای خودش ایستاده است. هم قهرمان داستان با پرداختی واقعگرا و باورپذیر، با همۀ وجوهش به بیننده معرفی میشود و هم این معرفی با بیانی سینمایی لباسی برازنده از جنس پردۀ نقرهای را بر تن میکند.
محمدرضا وحیدزاده:
فیلم «آخرینبار کی سحر را دیدی» ساختة فرزاد مؤتمن، یک فیلم قابل دفاع از کارگردانی با تجربه است که در سال گذشته نیز با فیلم خوشساخت و موفق دیگری چون «خداحافظی طولانی» در جشنواره حاضر شده بود.
محمدرضا وحیدزاده:
فیلمی درباره مدافعان حرم، یکی از حساسترین و استراتژیکترین و ملیترین و جهانیترین و هزاران ترینِ موضوعات و مسائلی که کشور ما در طول تاریخ خود درگیر آن شده است.
محمدرضا وحیدزاده:
فیلمی درباره تنهایی انسان خیلی خیلی خیلی معاصر. از آن دست فیلمهایی که میشود برای آزمودن درجه مقاومت اعصاب آدمها آنها را مجبور به تماشای کامل این آثار کرد.
آناهیتا برزوئی:
موضوع کلاهبرداری در جامعه امروزی و ساخت فیلم در مورد آن شاید چیز تازه ای نباشد اما نگاه بیرقی به این موضوع و نوع ساخت و پردازش آن و گذر از موقعیتهای سختی که پیش رو داشته فیلم را با دیگر فیلمهای این ژانر متفاوت کرده است.
سجاد اسلامیان:
اما از آنجا که «دلبری» اشکذری از جمع و جامعه و از رابطه و ارتباط خارج میشود به ملال و خستگی و کندی میگراید و تماشاگر را دیگر با خود همراه نمیکند گویا که سینمای ایران تحمل مونولوگ را ندارد.
علی صبوری:
فیلمساز ما بایستی توجه داشته باشد که اثر در سینماهای همه ی شهر ها به روی پرده می رود و آیا مساله ی مذکور در همه ی این شهر های دیگر نیز مبتلا به است و دغدغه ی مردم آن ؟!
مرتضی اسماعیلدوست:
ایده اولیه «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» در کاغذ بسیار جالب و دراماتیزه بوده و قابلیت تبدیل به یکی از بهترین ساختههای تریلر سینمای ایران را داشته، اما...
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلم «دلبری» مانند بسیاری از محصولات ایرانی دارای معضلات بسیاری در فیلمنگاری است اما نشاندهنده پیشرفت سازندهاش نسبت به فیلم «خانهای کنار ابرها» است...