سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محمدرضا وحیدزاده:
«وارونگی» به لحاظ ساختاری نیز یک تنگنفسی آزاردهنده است. داستانی است که پیش نمیرود. شکل نمیگیرد که ادامه یابد و در پایان نیز آغازی که شروع نشده است را باز میگذارد...
مهدی رعنائی:
متاسفانه یا خوشبختانه، «لانتوری» اساساً فیلم نیست و بیشتر شبیه به مانیفست یا بیانیهای البته شتابزده و بدون تامل علیه «خصم» جناب درمیشیان است، و این بزرگترین و مهم ترین ایراد این «فیلم» است.
عبدالله عبداللهی:
بادیگارد حاتمیکیا دوگانههای متعددی را در درون خود جای داده است. دوگانه «بادیگارد ــ محافظ»، «شخصیت ــ شخصیت»، «مادر میثم ــ نامزد میثم»، «حیدر ــ قیصری» و...
مجتبی اردشیری:
خود تبریزی نیز میداند که در 35 سال پیش، تمام کسانی که در یک سر اتفاقاتی از این دست بودند، یا قهرمان بودند یا شبه قهرمان؛ کاراکتر بودند نه تیپ. ما در «امکان مینا» با تیپهایی مواجه هستیم که...
عبدالجبار کاکایی:
«نفس» آبیار ریههای نسل من رو به سرفه انداخت. این مقدار واقعگرایی، تاوان کدام تصمیم نگرفته و رفتار نکرده است که باید بکشیم، حال آتش گرفته نسل من قصه نمیخواهد که دراماش خوب در بیاید یا نه...
مرتضی اسماعیلدوست:
وجود موقعیتهایی گروتسک به روش مارتین مک دونایی که طنز تلخی از موقعیتهای گرفتار آمده میان فضایی کمیک و غمی نهفته در چینش روایی دارند، «متولد 65» را به مسیری قابل توجه برده و رفتار کاراکترها به خوبی منعکسکننده فاصله طبقاتی آنهاست...
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلمی سردرگم در روایتپردازی، بیپرداخت از شناسنامهدار بودن پرسوناژها، بیمایه در خلق موقعیت و ناتوان در بازیگری که تنها در ایده قابل توجه بوده و در نویسندگی فرهاد توحیدی و در اجرای کمال تبریزی به جنینی مرده تبدیل شده است.
مرتضی اسماعیلدوست:
«من» فقط برای سهیل بیرقی نویسنده و فیلمساز بوده و تبدیل به «ما»ی مخاطب و منتقد نخواهد شد، چون چیزی برای عرضه ندارد و تنها دلخوش به ایدهای شده که اتفاقا میتوانست اثری قابل توجه از آن خلق شود.
مرتضی اسماعیلدوست:
نبود شخصیتپردازی، وجود موقعیتهایی بیهوده و پرسوناژهایی اضافه مانند بازپرس تحقیقات و شعارزدگی مفرط فیلمساز، تب و تاب اثری گرم و گیرا در سینمای اکشن حادثهای یا درامی تاملبرانگیز را از «بادیگارد» ساقط میکند.
مرتضی اسماعیلدوست:
«لانتوری» هم مانند ساخته پیشین فیلمساز اسیر شعارگراییهای مفرطی شده که قلب سینما را از کالبد اثر دور کرده و آن را تبدیل به یک بیانیه تصویری به نفع جریانی خاص کرده است.
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلمی بیدرد که ادعای بیان درد دارد و در نهایت همچون آثار ساختهشده توسط مصطفی کیایی یا نیکی کریمی در حد ادعا میماند و برخلاف نگاهی هشداردهنده به جادههای فرعی بسیاری میرود...
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلم «چهارشنبه» از جمله فیلمهایی بوده که میتوان آن را در صف بدترینهای جشنواره برای کسب «تمشک طلایی» قرار داد و همه چیز برای نامزدی در این بخش مهیاست.
محمدرضا وحیدزاده:
«نفس» از مشکلاتی جدی نیز رنج میبرد. ریتم فیلم با جلو آمدن داستان کند میشود و فرم اثر هم از نقطۀ اوج خود فاصله میگیرد. اما بیگمان بزرگترین مشکل فیلم، پیرنگ آن است.
محمدرضا وحیدزاده:
«متولد 65»، به دور از ادا و اطوارهای شبهروشنفکرانه، یک فیلم قصهگوست که البته با کمی سختگیری میتوان از منطق قصهگوییاش نیز ایرادهایی گرفت.
محمدرضا وحیدزاده:
«زاپاس» یک تلهفیلم ساده، روان، دیدنی، بیتکلف و چه بسا عبرتآموز است از کارگردانی که مدتی است از حواشی بیگپروداکشن سرخفامش خبری در رسانهها نیست.
محسن آقایی:
فیلم به شدت تاریخ مصرف دارد و از قضا منقضی هم شده است. من فکر می کنم درمیشیان این فیلم را بیش و پیش از اینکه برای مخاطب سینما ساخته باشد برای کسانی ساخته که جلوی فیلم قبلی اش را گرفتند...
یاسمن خلیلیفرد:
«ابد و یک روز» نام استعاری هوشمندانه ای برای چنین فیلمی است؛ عنوانی که علاوه بر تأکید بر دیالوگِ ایزدیار و معادی در یکی از صحنه های فیلم، معرف شرایط نکبت بار این خانواده است که تا بوده همین بوده و بعید به نظر می رسد حتی با روشن شدن چراغهای سکانس پایانی فیلم نیز تغییری در آن ایجاد شود