سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلم نگاهی به دورماندگی آدمی در جهان فشرده ماشینیسم خواهد داشت؛ فرزندی که در خارج از کشور به سر میبرد، دختری که سودای سفر به آن سو دارد، عشقی که گمشده در کوچههای باریک سالهای دور بوده و ذهنی که در زمان گذشته از کار افتاده است!
آناهیتا برزوئی:
«ابد و یک روز» گرچه به نوعی اشاره به تعریف نوعی محکومیت حقوقی و قضایی دارد اما به هیچ وجه به این نوع محکومیت نمیپردازد بلکه نام فیلم به نوعی کنایه به محکومیت ابدی تک تک اعضای خانواده ای پریشان به پذیرش سرنوشت محتوم خویش دارد.
امیر ابیلی:
«گیتا» اولین ساختهی مسعود مددی گرچه نکات مثبت بسیاری برای امیدوار بودن به ادامه راه کارگردانش دارد، اما درنهایت یک تلهفیلم خوشساخت است که نیازی به دیدنش در سینما نیست.
مجتبی اردشیری:
فیلم جدید برزگر، اگرچه خیلی ساده و سرراست جلو میرود اما در حقیقت نه داستانی دارد و بالطبع نه گرهای. فحوای فیلم، نه تنهایی را میرساند و نه عشق را.
مرتضی اسماعیلدوست:
فیلمی که در سطح تصاویر آماتور خانوادگی قابل قیاس است و اگر بتوان بر آن عنوان فیلم گذاشت، درباره دور همی چند جوان برای ساخت فیلم بوده که در نهایت مشخص میشود خود آنها بازیگر فیلمی دیگر هستند.
حامد یامینپور:
فیلم روایت جریان طبیعی زندگی با تمام اتفاقات کوچک و بزرگ در مسیر آن است. قصه اگر چه تم امیدوارانه دارد اما در بیان و منطق فیلمنامه لکنت دارد.
محمدرضا لطفی:
اما چرا نفس فیلمی جذاب و گیرا است؟ پاسخ این پرسش به عوامل مختلف و نسبتا زیادی بازمی گردد که یکی از آنها نگاهی نو و بکر به فضای بحرانی سالهای 56 تا 60 است که به شدت بر روی لبه تیغ قرار دارد.
علیرضا پورصباغ:
مادرانگی از طریق «تولد» و مادرانگی از طریق «زیست در الگویی متعالی اما دراماتیک»، در داستانی پر کشش و جذاب، با پختگی به اثر سینمایی منحصر به فردی به نام «گیتا» بدل شده است.
محمدرضا وحیدزاده:
«نقطه کور» روایتی است زخمهای ناسوری در خانواده که درمان آنها کار آسانی نیست و آنچه سهم مخاطب از این روایت است، شراکت در همین تردیدها و دلهرههاست.
محمدرضا وحیدزاده:
فیلم قبلی پاکروان در مقایسه با «نیمهشب اتفاق افتاد» اعتنای بیشتری به فرم دارد. به بیان دیگر منطق فیلم در قسمتهای بسیاری دچار خلل است و از یک بیان واقعپذیری سینمایی دور میشود.
محمدرضا وحیدزاده:
«برداشت دوم از قضیه اول» با رویکردی بهشدت تجربهگرایانه پیش میرود تا بیننده را با ایدهپردازیهای یک گروه جوان تئاتری مواجه سازد. فیلمی که در ظاهر روایتی از زندگی بحرانزده چند جوان هنرمند است؛ اما به گفته خود در برداشتهای مختلف.
آناهیتا برزوئی:
متولد ۶۵ داستانی نسبتا جذاب از زندگی و سردرگمی جوانان دهه ۶۰ است. این بار قصه دارا و ندار، به روایت دو جوان عاشق دهه شصتی در یک محیط اشرافی به نمایش درمیآید.