به ازای هر نفری که با دعوت تو در منظوم ثبتنام میکنن 20 امتیاز میگیری.
لینک دعوت:
https://www.manzoom.ir/invite/u/
تنت
/ نقد
نقد اختصاصی منظوم به فیلم تنت Tenet
سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
18 آذر 1399
آخرین نقدها
به دنیا آمدن
/ نقد
24 بهمن 1394
علی شیخ‌الاسلامی:
در این فیلم کارگردان زندگی مدرن را به نقد می‌کشد ولی نقد او نقد محکم و منطقی نیست و نمی‌تواند چالش‌های زندگی مدرن را به درستی و با منطقی قوی نقد کند.
24 بهمن 1394
علی شیخ‌الاسلامی:
فیلم به خوبی انسانیت، عقلانیت و اخلاق را که گمشده جامعه امروز ماست به تصویر می کشد و از این بابت قابل تقدیر است.
سیانور
/ نقد
21 بهمن 1394
نظام‌الدین عرب‌زاده جمالی:
بسیار ساده انگارانه است اگر «سیانور» را صرفا عاشقانه، پلیسی، یا سیاسی بدانیم.
ابد و یک روز
/ نقد
21 بهمن 1394
امیر قادری:
کارگردان می‌تواند یک موقعیت کوچک روزمره را پروبال بدهد و کاری کند تا برای تماشاگرش مهم شود.
ابد و یک روز
/ نقد
21 بهمن 1394
مسعود فراستی:
«ابد و یک روز» پرغوغاترین فیلم امسال است و فریب‌کارترین‌شان. در پس ظاهر پرطمطراق و غلط‌انداز رئالیستی – ناتورالیستی‌اش، باطن سیاه و مسموم فیلمفارسی لانه دارد.
پل خواب
/ نقد
21 بهمن 1394
مرتضی اسماعیل‌دوست:
در «پل خواب» شخصیت‌ها کارکردی در خدمت درام نیافته‌اند و فیلم ضرباهنگ متناسب با درون‌مایه خود را از دست می‌دهد.
عادت نمی‌کنیم
/ نقد
21 بهمن 1394
مرتضی اسماعیل‌دوست:
فیلمی که توان خلق درام ندارد و به دنبال مد تقلیدگرایی به شکلی ناشیانه از آثار فرهادی است، بی‌آنکه بتواند داده‌ای در این میان منتقل کند. از این رو طرح موضوعاتی چون افشای حقیقت، پنهانکاری و قضاوت در شکلی کاملا تصنعی نمایان می‌شود.
برادرم خسرو
/ نقد
21 بهمن 1394
مرتضی اسماعیل‌دوست:
«برادرم خسرو» از طریق تیتراژ ابتدایی دایره‌وارش، مخاطب را به تماشای فیلمی روانکاوانه و با درک چرخه‌دوار سرنوشت دعوت می‌کند اما در پرداخت ایده‌ای مبنی بر اختلال عصبی کاراکتر خسرو، به سطحی‌ترین شکل ممکن عمل می‌کند.
اژدها وارد می‌شود!
/ نقد
21 بهمن 1394
مرتضی اسماعیل‌دوست:
وجه تمایز «اژدها وارد می‌شود» با دیگر آثار سینمای ایران در بی‌کرانگی موضوع، ژانر و روایت بوده که معجونی از انگاره‌های ذهنی فلسفنده را در بسته‌ای طنازانه با رویکرد معمایی و براساس تم جست‌وجو و ساختاری فراواقع‌گرایانه نمایان می‌کند.
امکان مینا
/ نقد
21 بهمن 1394
سعید قاسمی:
«امکان مینا» فیلمی فاقد هرگونه ارزش هنری است که نه‌تنها به ایدئولوژی جمهوری اسلامی کمکی نمی‌کند، بلکه حتی ممکن است به آن آسیب بزند.
عادت نمی‌کنیم
/ نقد
21 بهمن 1394
افشین علیار:
فیلمنامه حرف جدیدی برای گفتن ندارد زیرا که خیانت و شک، این روزها قصه‌ی بیشتر فیلم‌های سینمایی شده است...
نفس
/ نقد
21 بهمن 1394
یاسمن خلیلی‌فرد:
«نفس» گویا قرار است مستندی درباره تاریخ ایران در برهه‌ی مد‌نظر کارگردان ببینیم که جهش‌های زمانی‌اش خوب به هم چفت‌و‌بست نشده‌اند.
اژدها وارد می‌شود!
/ نقد
21 بهمن 1394
افشین علیار:
قصه قصد دارد که مخاطب را به فضای عجیب و غریبی بکشاند که تاکنون تجربه دیدن این فضاها را لااقل در سینمای ایران نداشته است، ولی آیا این گونه فیلم ساختن و قصه تعریف کردن در همچین فضایی می‌تواند مخاطب عام سینما را هم راضی نگه دارد؟
ایستاده در غبار
/ نقد
21 بهمن 1394
سیدروح‌الله حجازی:
ای کاش چراغ‌های سالن روشن نمی‌‌شد. ای کاش سینما ما را برای همیشه در همان حال‌هایی که موقع تماشای فیلم‌های دوست‌داشتنی‌مان داشتیم، جادو می‌کرد و نگه‌مان می‌داشت...
سینمانیمکت
/ نقد
21 بهمن 1394
رضا محرری:
ایده‌ی فیلم ایده‌ی جذابی است و اگر فیلمساز به‌خوبی از عهده‌ی آن بر‌می‌آمد، می‌توانست به فیلمی قابل‌قبول در مقیاس سینمای ایران بدل شود، اما متاسفانه رحمانیان در اولین تجربه‌ی سینمایی خود موفق نبوده است.
اژدها وارد می‌شود!
/ نقد
21 بهمن 1394
مجتبی اردشیری:
«اژدها وارد می شود»، داستان ندارد؛ کاملا ضدقصه عمل می کند. بیشتر شارح است.سکانس های محیطی بسیار زیبایی دارد که کمترین رابطه را موضوعات هر سکانس برقرار می کند.
دختر
/ نقد
20 بهمن 1394
محمدرضا وحیدزاده:
فیلم دختر، اثری عاطفی است که بیش از کنش‌ها و اتفاقات، رابطه‌ها و احساس‌ها آن را پیش می‌برند.
خماری
/ نقد
20 بهمن 1394
محمدرضا وحیدزاده:
«خماری» فیلمی است که پیش از منتقدان، فیلمساز خود آن را جدی نگرفته است.
مالاریا
/ نقد
20 بهمن 1394
محمدرضا وحیدزاده:
«مالاریا» یک تور تهران‌گردی است با قصه‌ای که ندارد، شخصیت‌هایی که ندارد، منطقی که ندارد و فیلمی که اساساً نمی‌دانیم باید درباره چه چیزش سخن گفت.