سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
ساناز رمضانی:
«خوب، بد، جلف» ادعایی ندارد. صرفاً برای سرگرم کردن ساختهشده و در این راستا خوب هم عمل میکند و به دور از مرداب ابتذال و شوخیهای نامناسب، بینندهاش را به خنده وامیدارد.
نرگس جهانبخش:
«طلا و مس» و «بوسیدن روی ماه» دو خطیهای بسیار سادهتر اما زیرلایههای معنایی به مراتب پیچیدهتری داشتند اما در این فیلم، این تقابل افشاگری فساد و دست زدن خود حامد به فساد تنها ابزاری برای پندهای بسیار تکراری هستند.
نیره رحمانی:
مهمترین مشکل فیلم گذشته از شعاری بودنش عدم توانایی فیلمساز در ارائه لحظاتیست که چنان تماشاگر را به شخصیتها نزدیک کند که قربانی شدن آنها، آنها را تحت تاثیر قرار دهد.
زهرا پیامی:
«گشت ۲» هم از لحاظ ساختار و هم از لحاظ ارائه مفاهیم، چند پله از ساخته قبلی سهید سهیلی عقبتر و تنها تلاشی موفق در یادآوری مجدد شخصیتهای دوست داشتنی «گشت ارشاد» و کوششی بی اثر در القای مفهوم داستان خود است.
سینا طهمورثی:
اشتباه رایج نویسندگان کمدی در خلق شخصیتهای کمیک اتکای آنان به خلق "شخصیت احمق" به جای "شخصیت کمیک" است. حماقت ابزاری برای خندیدن است، اما فعل احمقانه لزوما به معنای شخصیت احمق نیست.
نفیسه ترابنده:
آباجان فیلمی ساده و بیادعاست که میخواهد ضمن به تصویر کشیدن فضای زندگی مردم در دوران جنگ و بمباران و دغدغههای مادری چشم انتظار، بحرانهای خانوادهای سنتی را بیان کند.
بینام:
گویی قاسمخانی در اولین فیلم سینماییاش می خواهد تکلیف خود را با سینما مشخص کند. همین که سوژهی اولین فیلمش، طنزی دربارهی خود سینما و تلقی نه چندان ناهمگون و خنده دارش از واقعیت است، به اندازهی کافی جدی بودن طنز خوب بد جلف را میرساند.
افشین علیار:
این فیلم به دلیل ضعفهای اساسی که دارد مطمئنا مخاطب را از دیدن آن پشیمان میکند. فیلم هلن با پردازش بیشتر هم نمیتوانست فیلم خوبی باشد، فیلم را نویسندهای نوشته که در ساخت فیلمهای خود دچار توهم و تقلب از سینمای غرب است.
محمد رضوانیپور:
بالابردن ظرفیت شوخی و دوم، ساده گرفتن این دنیای پیچیده نمای مضحک! و اصلاً همین پیامهای شگرف کافیست تا ادعا کنیم «خوب، بد، جلف» به عنوان یک اثر هنری، مسئولیت اجتماعی خود را به مراتب بهتر از بسیاری فیلمهای اجتماعی به انجام رسانده است!
حمید رضا امیدی سرور:
این مجموعه با کارگردانی چندان قدرتمندانهای همراه نشده تا این قابلیتها برگرفته از مستند گرایی مورد پسند سازندگان آن را با پرداخت سینمایی جذاب و میخکوب کنندهای همراه کند.
یاسمن خلیلیفرد:
«هلن»، شاید اگر با الگوهای یک فیلم ایرانی و با در نظر گرفتن معضلات جامعهی خود فیلمساز ساخته میشد کاری موفقتر از آب درمیآمد اما فیلم حاصل، احتمالاً در حد یک درام اجتماعی تکراری و خسته کننده باقی خواهد ماند.
افشین علیار:
همه چیز از قصه تا اجرا در سطح باقی مانده به همین دلیل زبان فیلم الکن است و فیلمساز هم نتوانسته هدف نهاییاش را به تماشاگر انتقال بدهد به همین دلیل نمیشود از فیلمی مثل افسونگر که فراموش شدنی ست انتظار خاصی داشت.
مهدی ملک:
گویی خود فیلمساز هم اثر خود را زیاد جدی نگرفته است و با کارگردانی تلویزیونی و عدم توجه به بعضی جزییات در فیلمنامه باعث شده است که فیلم با وجودیکه سرگرم کننده و در نوع خود اثر خوبیست اما ارزش هنری بالایی نداشته باشد.
میلاد دخانچی:
علیخانی یکی از نقاط قوّت تلویزیون ماست. نباید نقطه قوّت تلویزیون ما نقطه ضعف ما بشود. علیخانی باید نشان دهد غیر از «ماه عسل» و صحبت با بچه معروفها، ظرفیتهای دیگری نه به عنوان مجری بلکه به عنوان تهیه کننده دارد.
هنگامه ناهید:
هلن، با کارگردانی آقای علیاکبر ثقفی، که بعد از پانزده سال دوباره به سینمای ایران بازگشتهاند، به معضل اجتماعی پدرها و مادرهای بیمسئولیت میپردازد. کسانی که هرگز صلاحیت بچهدار شدن را نداشتهاند و ندارند.
افشین علیار:
فیلم ماحی با نادیده گرفتن ضعفهای فیلمنامهاش، کارگردانی به قاعدهیی دارد از این جهت که فیلمساز به دنبال ماجراهای عشقی و خیانت و سیاه نمایی نرفته است بلکه کوشیده در بستری مناسب آسیبهای اجتماعی را البته در ابعاد گسترده به تصویر بکشد.
سمیه سادات حسینی:
بار دیگر سریالی جدید پای به عرصه رقابت شبکه نمایش خانگی گذاشته تا خود را در معرض پسند مخاطب قرار دهد. در این مطلب بر اساس 2 قسمتی که تا به حال از این مجموعه پخش شده، سعی خواهیم کرد سریال «عاشقانه» را تحلیل و بررسی کنیم.
علی حاجی زاده:
خوب، بد، جلف، به همانند فیلمهای کلاسیک، ابهاماتی را که در روایتِ داستانش مطرح کرده است ، پاسخ میدهد ، و حتی در صحنهی آخر فیلم ، از عنصر "اتفاق" که یکی از عناصر شاخص در فیلمهای پست مدرن است، استفاده کرده.