سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محسن شهمیرزادی:
ماحی فیلم پرنشانهای که اجتماعی نیست، این فیلم یک فضای مینیمال و استریلی از «کاسبان تحریم» نشان میدهد، فضایی از یک داستان واقعی و مشهور که در آن سعی میشود روح سرمایهداری و پشتپردهی کاسبان تحریم را نشان دهد، اما این نوع نگاه با تمام دیدگاههایی که پیش از این مطرح شده متفاوت است.
بابک مهرورز:
در فیلم جدید قاسم خانی بار دیگر پژمان جمشیدی در نقش خودش ظاهر شده و سام درخشانی اگرچه همبازی جمشیدی در سریال « پژمان » بوده، اما در این فیلم در نقش واقعی خودش به عنوان بازیگر حضور دارد.
استفانی مری:
بعضی فیلم ها نوع متفاوتی از هیجان را تزریق می کنند، آن ها ما را به گوشه ای از دنیا می برند که تا پیش از این اصلا نمی دانستیم وجود خارجی داشته اند. تانا یکی از این فیلم هاست.
کنت توران:
زیر شن که نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی ۲۰۱۷ است و در جوایز فیلم اروپا هم برنده سه جایزه شده، یک اثر حماسی کلاسیک واید اسکرین درباره جنگ جهانی دوم است که البته از چندین چرخش داستانی آشفته کننده بهره می برد.
امیرحسین نظری:
خلاصه داستان فیلم شاید کمی تماشاگر را به اشتباه بیندازد. تماشاگر با این پیش فرض به تماشای فیلم می نشینید که فیلم درباره رابطه دختری با پدرش است و قرار بر این است که در طی فیلم این رابطه ترمیم شود اما فیلم فراتر از این هاست.
جبار آذین:
سینمای ایران به طور جد نیازمند ورود به تولید چنین آثار درخشان و ارزشمندی است و باید به یکایک عوامل این اثر سینمایی تبریک گفت که علیرغم تمامی مشکلاتی که در روند تولید این فیلم داشته اند.
مسعود جلیلوند خسروی :
قصهی شهوترانیهای مادی و جنسی است به همراه فقر و فلاکت، نا امیدیها و نامردیها و برای جذابتر شدن، کمی هم خونهای ریخته شده در برفی که همواره میبارد.
میلاد خدابنده:
خوب بد جلف ویژگی اکثر کمدیهای سینمایی دنیا یعنی نهادن یک غم پنهان در لایههای زیرین خود را ندارد، بلکه ساده شروع میشود، میخنداند و از همه مهمتر به ورطه ابتذال نمیافتد.
محدثه رسولی:
نویسندههایی که یا بلد نیستند برای کودک کار کنند و یا این روزها ترجیح میدهند فیلمنامههای مثلا نئورئالیستی بنویسند و کودکانی تیرهبخت خلق کنند تا شاید از جوایز جشنوارههای مختلف تکه حلبیای هم نصیب آنها بشود!
محمد قوچانی:
«ماجرای نیمروز» نمونه ای از گام های بلند نسل جدید جامعه ایران است که فارغ از انتخاب های سیاسی خود (از اصولگرا تا اصلاح طلب) می خواهد داده های تاریخی اش را به روز کند.
علی ورامینی:
رامبد جوان میخواست با این فیلم افقهای تازهای در سینمای ایران نشان دهد. اما احتمالا به واسطه دلمشغولی سالهای اخیرش نمیداند که سینما فارغ از اینکه چه چیزی میخواهد بگوید، باید سینما باشد، یعنی به این بیندیشد که اولا چگونه میخواهد بگوید و منطق روایی داستان منسجم، مستحکم و باورپذیر باشد و ثانیا اجرای خوبی داشته باشد.
محمد احمدخانلو:
فیلمساز خود را خدای فیلم میخواند و به نوعی یادآور میشود که تمام اینها فقط یک قصه بوده است. قصهای ساده که با شور و حرارت تعریف کرده است.
رضا حسینی:
بازیها، کارگردانی بهویژه از نظر فضاسازی و موسیقی میخکوبکنندهی فیلم، دستکم اغلب تماشاگران و سینمادوستان را در اولین مواجهه میتواند مرعوب کند.
محمد رضوانیپور:
کاش سازندگان فیلم میتوانستند کمی از شیفتهگی خود به اثر کاسته و با الصاق عبارات سنگین و کمرشکنی چون «نگاهی مدرن به داستان کهن تاریخ بشر» به فیلم، موجبات سرگرمی مخاطبان سینماشناس را فراهم نکنند.
مهدی مافی:
با وجود ظرفیتهای خالی و جذاب اقتباس از رمانهای فخیم ایرانی، آیا داستان محمدخانی- جاهد، با این حجم از فراوانی «احسن القصص» سینمای ایران است؟!