سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محمد احمدخانلو:
موتور مسابقه برای علاقه و پیک موتوری برای کار، مسئلهای که در فیلم چندین بار مورد اعجاب و اعتراض مردان مختلفی قرار میگیرد؛ نگاهی که ناشی از تفکر سنتی و جامعه است.
علی فرهمند:
فیلمنامهنویس با نقاب نگارِ زیبا، تماشاگر را گول میزند و به سالنهای سینما میکشاند وگرنه فیلم ضعیفتر از آن است که برای انتخاب نقشها دلیلی دراماتیک وجود داشته باشد.
محمدرضا مقدسیان:
موقعیتهای داستانی با تم «گفتن یا نگفتن واقعیت»، «ترس و اضطراب از در میان گذاشتن حقیقت»، «ترس از واکنش طرف مقابل بعد از شنیدن این موضوع»، «عذاب وجدان و نگرانی و کشمکش درونی شخصیتها»، «چشمپوشی یا پیگیری» و..
مطهره زمانی:
خوشبینانهترین حالت این است که باور کنیم دعواهای صنفی تهیهکننده آنچنان بر فیلم تاثیر گذاشته که گرهگشایی اصلی داستان فیلم هم در بین این دعواها گم شده است!
محمد احمدخانلو:
شاید برای معنی دادن به تغییر زاویه روایت فیلم این نام به کار رفته است. اما چالههای روایی قصه به این راحتیها پر نمیشود. فضای فیلم تاریک است.
حمید لازمی:
قاتل اهلی فیلم زمانه است ، فیلم جدی کیمیایی است و به نظر میرسد این حواشی به وجود امده دست اویز کسانی است که نمیخواهند حرف فیلم به گوش برسد.
آناهیتا برزوئی:
طلاق،بی پناهی،بیکاری،بی عشقی و پناه آوردن به دیگران و….شاید موضوع تازهای نباشداما اینکه فیلمسازی بتواند از آن فیلمی تاثیر گذار بسازد حرف دیگری است.
آناهیتا برزوئی:
صحنه پردازی،جلوههای ویژه میدانی و بصری بدون اغراق و ساده است.کسانی که دهه شصت و دوران جنگ را تجربه کردهاند به راحتی با این فیلم همذات پنداری میکنند.
استاد هاشمزاده:
رهاکردن زنان فیلم در انبوهی از مصیبها و نگرانیها است. هر چند که ضدجنگ در فرهنگ ایران شیعی ما معنایی متفاوت با ضدجنگی که در غرب تبلیغ میشود دارد.
حسین الهام:
این آسیبها نتیجه تنبلی و رخوت رسانهها از جمله همین سینما برای مطالبه عدالت اجتماعی است. میوه سکوت و حتی همراهی در برابر ژستهای عدالتطلبانه جناحی است.
وحید محرابیان:
«گشت ۲» از چندین موقعیت پراکنده، شوخیهای سخیف و جوکهای پیامکی تشکیل شده است که سازندگان با داستانی غیرقابل باور و دمدستی آنها را کنار هم چیدهاند.
محمدرضا باقری:
بیتعهدی و خیانت و سادگی و اعتماد بیجا بسیار خوب و باورپذیر در کنار هم روایت میشوند. منطق قصه درست است، هر چند فیلم کمی میتواند کوتاهتر باشد اما ریتم فیلم کند و سرگردان نیست.
محمد رضوانیپور:
فیلم هرچه جلوتر رفته و کُدهای امروزیتری ارائه میدهد، مخاطب را به این نتیجهگیری سوق میدهد که این دنیای وهمآلود نهتنها خیلی هم غریب نیست بلکه حتی شباهتهایی به دنیای معاصر دارد!
محمد اسفندیاری:
هایس که میآید اضطرابی به دل زنان میافتد که نکند خبر شهادت همسر من باشد که اگر باشد باید از ویلا بروند و تا آخر همین. خرده پیرنگهایی که هیچکدام جا به جایت نمیکنند.
وحید محرابیان:
دیالوگهای گلدرشت و شعاری «در شهری که همه دستشان در جیب یکدیگر است، باید بدانی دستت را در جیب چه کسی کنی» و «در این شهر همه مثل گرگ منتظر هستند تا تکه پاره ات کنند»
محمد احمدخانلو:
فیلم نسبت به قسمت اول خود در همه چیز عقبتر است. صحبت دربارهی شخصیتپردازی و دلالتهای قصه شوخی است. حتی در چارچوب کمدی هم نمیتوان آن را تفسیر کرد. اما فیلم در یک زمینه جلوتر است. دیگر یک فیلم سخیف نیست؛ رکیک است!