سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
امیر حسین آرمون:
مهدویان ثابت میکند که فرم قوی، تکنیک بالا چگونه میتواند هر محتوایی را جذاب و دیدنی کند. ظهور پدیدههایی چون او اثبات همین نکته به سینمای نامتعادل ایران در فرم و محتواست.
احمد نوری:
«وجدان» برای قهرمان «یک روز بخصوص» مهم است. با شخصیتی رو به رو هستیم که آدمیت از اولیات اوست، و این مسئلهایست مهم که دیگر در کمتر فیلمی میتوان دید.
محمدصالح سلطانی:
فیلمساز جوان ما، صاحب سبک شده و دارد باب مبارکی را در سینمای ایران فتح میکند. بابی که حاصلش، بازنمایی درست و بی اغراق وقایع ابتدای انقلاب، برای نسل انقلاب ندیده است. قصه گویی لانگ شات ِ او، تازه در ابتدای مسیر است. ماجرا، تازه آغاز شده....
مسعود جلیلوند خسروی :
فصل نرگس به غایت یک تله فیلم خوب و یک فیلم سینمایی متوسط است. شخصیتها در حد قاب تلویزیون پرداخته میشوند و تناسبی با پردهی نقره فام عریض سینما ندارند. نه بازی فوق العادهای، نه تدوین هنرمندانهای، نه طراحی لباس قابل توجهی و نه فیلم برداری خیره کنندهای.
محمدصادق باطنی:
این روزها سینمای ایران آکنده است از پدرکشی، دخترکشی، بچه کشی و حتی نوزادکشی. فارغ از اینکه قتل هم آدابی دارد و قاتلی هم مرامی میطلبد. در یک کلام تابستان داغ تقلیدی کورکورانه است.
قاسم اکبری:
فیلمهای او دیگر نه سرگرم کنندهاند، نه نگاهی فلسفی دارند نه در ژانر اجتماعی هستند و نه حتی نمادین! خنثای خنثی مانند مردگان متحرکی که میخواهند با هم عروسی کنند!
مجید سانکهن:
داستان فیلم واقعیتی جاری در کوچه و بازار شهر ماست . واقعیتی که مسولین باید برای آن فکری بکنند و ما مردم هم به نوبه خود، دردمندانه باید به فکر کمک به همدیگر باشیم.
ایمان کیایی:
در فیلم فقط حرف از التهاب است، و اشاره به حوادث واقعی تابستان سال شصت و همچنین حمله به خانهی تجریش، چون فیلم چیزی از جریان مقابل به ما نمیدهد، ابتر میماند.
مجید سانکهن:
ماجرای نیمروز نشان داد که اگر فیلمی قصه گو و خوش ساخت باشد، ولو در خصوص موضوعی که اختلاف نظر در خصوص آن بسیار است میتواند (من) های گسسته مردم را به یک (من جمعی ) ملی تبدیل کند و رای مثبت را از ملت بگیرد .
فریده ذاکری:
پیمان قاسمخانی «خوب بد جلف» را درست زمانی جلوی دوربین برد که احساس کرد تمامی ایدههایش یا در تلویزیون و به مدد ممیزیهای گسترده آن به هدر میرود و یا در سینما نمیتواند تمامی آنچه که در ذهنش دارد به تصویر بکشاند.
فریده ذاکری:
فیلمساز بدون تعهد به فیلمش و به جامعه فقط دور خودش میچرخید و زمان را پرمیکرد پر از مانور برروی معضلات جامعه بدون کوچکترین کارکرد و در واقع فیلم و سرمایه را نابود کرد و فقط موتورسواری ماهرانه خانم کریمی رابه رخ میکشید.
مسعود جلیلوند خسروی :
انسانها بدون دلیل یکدیگر را رها میکنند. در این فیلم رفتن موضوعیت پیدا میکند نه چرا رفتن. زندگی دوخواهر فیلم تنها با دلیل «دوست نداشتن» دچار چالش شده است و کارگردان تعمدا از آوردن دلیل شانه خالی میکند.
محمد رضوانیپور:
«تاریخ دراماتیک» عبارتی است که بعضا به «ماجرای نیمروز» نسبت داده میشود درحالیکه دومین فیلم محمد حسین مهدویان نه به قلمرو تاریخ ورودی جدی پیدا میکند و نه در بهثمررساندن یک داستان دراماتیک کاری از پیش میبرد.
محسن جعفری راد:
آباجان در کارنامه علیمردانی در نقطه فراز قرار میگیرد. فیلمی بی ادعا و شریف که نشان میدهد کارگردانش سعی در تجربهگرایی دارد.آن هم در بخش خصوصی و مستقل
یاسمن خلیلیفرد:
فیلمی در ژانر کمدی که مبتذل نیست، بامزه است و میتواند برای نود دقیقه مخاطب را از روزمرگیهای خود جدا کرده و با ریتم مناسبش او را به دنبال خود بکشاند.
علی منصورآبادی:
فیلم به موضوعی که با آن شروع شده است پایدار نیست و در واقع اهمیت مسئله انتخاب را زیر سوال میبرد و بیشتر آن را به برتری یک ضروریت غیر انسانی بر انسانیت تبدیل میکند.
میثم کریمی:
شاید باید از یک جایی به بعد به فیلمسازان این نکته را تفهیم کرد که ساخت کمدی فقط شوخیهای جنسی نیست و همانند هر اثر دیگری نیاز به نقد اجتماعی دارد تا در نهایت مخاطب ، اندکی هم پس از تماشای فیلم فرصت تفکر داشته باشد.
حامد بامروت نژاد:
«نبرد خلیج فارس» دیده نمیشود. چون آمریکاییها آن را نساختهاند و در آن ایرانیها را تحقیر نکردهاند. برعکس آمریکاییها در نبردی پایاپای شکست میخورند. قهرمان دارد. هیجان دارد. سرگرمی است. رسانه است.
میلاد دخانچی:
فیلم از پیچیدگیهای اسلام سیاسی به ما هیچ چیز نمیگوید. چه بسا فیلم میتوانست مثلا در «تایلند» اتفاق افتاده باشد. چه بسا میشد جای این طرف با آن طرف عوض شود.
امیرحسین اکبرزاده:
در حالی که در نوروز سال 96 انتظار برای ملاقات مجدد با اسطورهی کودکیهای متولدین دههی 60 و 70 میرفت، این سریال طنز پخش نشد، با وجود پخش نشدن این سریال میتوانیم نگاهی به این سریال جذاب و دوست داشتنی و کاراکترهای این مجموعه بیندازیم.