سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محمد احمدخانلو:
شاید بتوان آن را در جایگاه فیلمهای ابتدایی دهه شصت قرار داد که آغازگر سینمای دفاع مقدس بودند اما با غایت مطلوب آن سینما فاصلهی زیادی داشتند.
سیدحسام الدین حسینی:
فیلمنامهنویسانی که کارگردان میشوند سعی میکنند بهترین متنشان را خرج فیلم اولشان کنند؛ اما خوب بد جلف با بهترین کارهایی که قاسمخانی نوشته فاصله دارد.
حنیف:
داکیودرام ترکیبی از مستند و درام است و «مهدویان» در این دوگانه علاقه بیشتری به مستندنگاری دارد تا توجه به بار دراماتیک داستان. همین امر ما را با یک داستان خطی مواجه میکند، شخصیتها دراماتیزه نمیشوند و تعلیقی در داستان ایجاد نمیگردد، داستان ضدقهرمان دارد، اما از قهرمان خبری نیست.
محمد تفرشی:
نکات مثبت فیلم به وجود قهرمان و سیر تغییر وی،استفادهی بجا از فضاهای مکانی متنوع،جایگاه مناسب کشش و تعلیق،کاشتهای داستانی و در خدمت قراگرفتن عوامل فنی چون صداگذاری و ریتم مناسب اشاره نمود.
پناهی:
در این فیلم مرز بین عشقها،اعتمادها، محبتها و نفرتها بسیار باریک و سریع اتفاق میافتد و زنان در طرفه العینی عاشق مردان میشوند و دیری نمیگذرد که این عشق تبدیل به خیانت و بعضا مرگ میگردد.
محمدرضا پورصفار:
ویلاییها، رگههایی از تفکرات فیلمهای آپارتمانی این سالهای سینمای ایران را نیز در خود داراست، فیلمهایی که پاسپورت و میل به رفتن موضوع اصلی آنهاست.
مهیار محمد ملکی:
گشت بدون ارشادی است که نه میتواند موفقیتهای قسمت پیشین خود را تکرار کند و نه میتواند محتوای داستانی درخور و شایستهای ارایه کند هر چه هست نود و هشت دقیقه ایست که به محض خروج از سالنهای سینما همهاش به فراموشی سپرده میشود.
علی حقیری:
"فراری" همان اصل اصیل هنر را در لحظه لحظهی خود داراست همان کیمیایی که نمیدانی چیست اما هرچه هست داوود نژاد به خوبی از آن بهره گرفته و نام خود را با ساختن یک شاهکار سینمایی دیگر همچون کلاس هنرپیشگی و مرهم باز هم در اوج نگاه میدارد.
فریده ذاکری:
ژانرفیلم هم نه فلسفی است نه اجتماعی نه جنایی نه ترسناک ونه حتی سرگرم کننده و در عجبم چرا جیرانی اقدام به ساخت این فیلم کرد فیلمی خنثی بامردگانی متحرک
داوود کنشلو:
در کارهای طنز، اگر بخواهیم در کنار موقعیتهای کمیک یک الگوی اخلاقی را به صورت مستقیم نشان دهیم به نوعی موضوع لوث شده و تماشاگر با خانواده مد نظر ارتباط برقرار نمیکند، اتفاقی که بارها در تلویزیون رخ داده و سبب شکست یک کار تلویزیونی شده است.
ساناز رمضانی:
اسعدیان با ترسیم موقعیتی از بیاخلاقیها، سودجوییها، بیتفاوتیها و کمبود امکانات حاکم در جامعه پزشکی و فرایندهای درمانی، بیاخلاقی جامعهای را ترسیم میکند که هرروز بیشتر در گرداب این رذایل غرق میشود.
نفیسه ترابنده:
“علی البدل” روایتگر قصه زندگی مردم یک آبادی با تمام رسم و رسومات آنهاست؛ مردمی که حضور فیزیکی دارند اما در تصمیم گیریها به کار گرفته نمیشوند.
نفیسه ترابنده:
پیام فیلم فی نفسه ارزشمند و قابل تحسین است اما عدم منطق روایی فیلمنامه و تکیه بیش از حد بر فانتزی بودن داستان و منجر به عدم باورپذیری و تأثیرگذاری شخصیتها و ماجراهای داستان میشود.
مهدی امینی:
سرگردانی کارگردان و پیشتر از آن فیلمنامه نویس در جای جای فیلم مشهود است. مسأله یابی خوبی در فیلم انجام نشده است و همین باعث شده فیلم چندپاره شود.
محمدمهدی شیخ صراف:
خوب بد جلف شوخیهای صریح با فضای سینما و اهل سینماست. آنها کلیشههای فیلمهای ایرانی، بازیگرها، کارگردانها و هرچیزی که دستشان برسد را مایه طنز میکنند. چنین کاری در خصوص اهالی سینما که تحمل و پذیرش نقد و نظرهای اینچنین را ندارند حرکت روی لبه تیغ است.
احسان طهماسبی:
حلقهی مهم فراموش شده در آباجان را باید به عنوان الگویی برای بازسازی فیلمهای مشابه به خاطر سپارد و فراموش نکرد که صرف روایت از دید شاهد عینی بدون توجه به کارگردانی اصولی منجر به فیلمی شود که هیچ گونه تاثیرگذاری نداشته و منجر به تولید فیلمی باسمهای و کم عمق شود.
مهدی امینی:
الگوی زنانه و مادرانههای دیگری به سینما تزریق میشود و نسلهای امروزی که اصلاً فضای جنگ را درک نکردهاند، به خوبی برایشان قابل هضم و باورپذر است و میتواند الگوی خوب و بدون شعاری قلمداد شود.
مجید سانکهن:
کرم پور عزیز باید بداند که دیگر مثل دهه 70 (ه.ش)تماشاگر محکوم به پول دادن و فیلم بد دیدن نیست . جهان،جهان تصویر است و بیننده امروز تعلیق ، کشش و هیجان را هم خوب میفهمدو از فیلمی که برای دیدن آن پول داده، مطالبه جذابیت و تاثیر را دارد.
فاطیما شریفی:
داستانیکه اصلا روی روال منظمی پرداخته نشده و انگار کارگردان ولع اینو داشته که از پدیدههای روز مثل چهره داعشی...زیرآب زنی آقازادهها و یقه آخوندیا و مدل و آرایشهای زننده و جلفبازی دخترکا حرف بزنه...