سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
سجاد مهرگان:
مالاریا یعنی «هوای بد»؛ هوای بد و مسمومی که شهبازی اصرار دارد بگوید تیپهای قصهاش در آن نفس میکشند و این هوای کشنده همه را گرفته است و دیگر جایی برای نفس کشیدن نمانده است
محمدصادق شجاعی:
نقد قسمت دوازدهم شهرزاد فصل 2: در حالیکه تنها ۳ اپیزود به پایان فصل دوم باقی مانده است، سازندگان همچنان بر روند کند و نیمهکندی که از ابتدای فصل در پیش گرفتهاند، تاکید دارند و به همین دلیل این احتمال وجود دارد که یا اپیزودهای پایانی بیش از اندازه سریع شوند، یا برخلاف فصل اول با پایانی مناسب به نمایش در نیایند.
علی رفیعی وردنجانی:
مسائلی که در این سریال برای یک خانواده با سطح اجتماعی بالا رخ میدهد، غیر قابل باور و تصور است و پیش بینی ما از آینده این سریال این گونه است که ما با یک «درد سرهای عظیم» پوشالی دوم و سطح پایینتر روبه رو خواهیم بود که به هیچ وجه جایی برای مانور در موقعیتهای کمدی ندارد.
سپیده انوشه:
نام فیلم بدترین نامی است که میشد برای آن در نظر گرفت. «راههای نرفته»؟ کدام راه نرفته؟! از کدام راهها حرف میزنید؟ ادا یا ادعای دغدغه اجتماع و راههای برون رفت از مشکلات اجتماعی باید در فیلم باشد نه عنوان آن. ملی و راههای ضد خانوادهاش، پایاندهنده ادعای دغدغه اجتماعی خانم کارگردان است!
محمد مهدی شیخ صراف:
اگر با پیش فرض خندوانه و اینکه نقش اول فیلم جوان همسر اوست انتظار یک فیلم سرحال و خوشحال را دارید سخت در اشتباهید. این فیلم آن روی سکه سازنده آن است که زمختیهای خاص خودش را دارد.
علی رفیعی وردنجانی:
ما به عنوان یک رسانه میتوانیم از ورود میرکریمی به تلوزیون استقبال کنیم و جدا افتخار این را داشته باشیم که شاهد یک اثر جذاب و اوانگارد در این چارچوب باشیم. اما باید این نکته را یاد آور شد که در صدا و سیمای ایران شخص اهمیت ندارد بلکه تفکری است که در این حوزه به چالش کشیده میشود.
فاطمه زینلیان:
کوتاه بودن فرصت حضور بازیگران برجسته و عدم وصل مناسب آنها به موضوع اصلی فیلمنامه ورفتنشان از زندگی ترنج همه وهمه از نقاط ضعف این سریال است روند کشدار سریال وعدم پایه گذاری مناسب برای فیلمنامه از جذابیت وتاثیر گذاری آن کاسته است.
زهرا رحمانیان:
نکته جالب فیلم این است که این اثر منحصر به فرد خیال و واقعیت را در هم میآمیزد و از سوی دیگر معضل اجتماعی کلانی را در حوزه بهداشت و خدمات رسانی، در مقابل مخاطب نوجوان یا بزرگسالش قرار میدهد. باید از «بیست و یک روز» بعد به عنوان یک اثر ارزشمند در وضعیت کنونی سینما یاد کرد.
دامون قنبرزاده:
به هر حال اولین فیلم مدیری، آبرومند وشستهرفته است. صحنههای خوبی دارد و بامزه است. او با حساسیت یک هنرمند، به گوشه و کنار جامعه سرک میکشد و مشکلها را میبیند و به زبان طنز بازگویشان میکند.
محمدحسین قلیپور:
“تابستان داغ” بیشتر به بازسازی یک اثر سینمایی شباهت دارد تا به فیلم مستقلی که قرار است مخاطب را به توجه بیشتر به آینده سازان این سرزمین جلب کند.
علی منصوری:
در سارا و آیدا با فیلمی در بهترین حالت تلوزیونی مواجه هستیم که به راحتی و بدون عذاب وجدان میتوان در آن چرت زد، خمیازه کشید، غذا خورد و گاه گاه نگاهی هم به پرده انداخت و سرآخر نیز درسی از زندگی به فرزند داد.
رضا رستگار:
«فصل نرگس» گرچه موضوعی خوب و البته تکراری را دستمایه ساختار هنری خود قرار داده اما به علت روایت تکراری و ساده اندیشانه و اغراق در ارائه سوژههای عاشقانه و گرایشهای زنانه از سطح یک فیلم متوسط عبور نمیکند.
میثم کریمی:
فیلم که به پایان میرسد، نه بر داشتههای مخاطب افزوده میشود و نه حال خوبی که روزش را بسازد نصیبش میشود. او تنها مصیبهایی را در جریان داستان شاهد بوده که بدون منطق و دلیل، سلسلهوار پشت هم ردیف شدهاند تا او با دیدن آن دچار فروپاشی احساسی شود.
ساناز رمضانی:
آنچه فیلم سوم جوان را خاص و دوستداشتنی میکند، جسارتش در پرداخت متفاوت روایتی معمولی است و احترامش به مخاطب بهعنوان عضوی مؤثر و باهوش در جریان پیشبرد داستان و عرضه حداقلی از استانداردهای فیلمسازی، «نگار» را به مهمترین اثر کارنامه فیلمسازی وی و یکی از مهمترین آثار حال حاضر سینمای ایران تبدیل میکند.
محمد احمدخانلو:
شاید به خاطر این که ذائقهی مخاطب سینمای کمدی در این سالها کمی تغییر کرده و فیلمهای کمدی با مولفههای سخیف و اروتیک تمام فضا را گرفتهاند و مجال را از کمدیهای اجتماعیتر و حرفدارتر ربودهاند. البته ساختار روایی هم جذابیت کافی را ندارد و بیننده حق دارد حین تماشای فیلم چندین بار به ساعت خود نگاه کند.
علی منصوری:
یست و یک روز بعد فیلمی است که یک سر و گردن از تمام فیلمهای مدعی دغدغه اجتماعی این روزها جلوتر است و دیدن آن در سینما و استقبال از آن میتواند یک عامل تعیین کننده در راه کارگردان این فیلم از همین فیلم اولش باشد.
احمد عالم زاده نوری:
داستان فیلم "تابستان داغ"، هر چند در جزئیات دست به پرداختهای موشکافانه میزند، اما بر همین "اصلیات گنگ" بنا شده و نمیتواند معمای خود را طوری بیان کند که برای مخاطب، شگفت انگیز و پرکشش باشد. بلکه بیشتر سعی میکند او را شوک زده کند.
آناهیتا برزوئی:
شاید بتوان گفت فیلم” کارگر ساده نیازمندیم ” یکی از معدود فیلمهایی است که با بهرهگیری از ظرفیت لهجه میتواندگاهی خنده بر لب بیآورد ولی هیچ قوم و فرهنگی را نرنجاند.فیلم کارگر ساده نیازمندیم، فروش گیشه خوبی را خواهد داشت و طیف خاصی از جامعه را جذب خود میکند.
میثم کریمی:
در دنیای فرحبخش کماکان زنان برای ازدواج با مردان حاضر به انجام هرکاری هستند و در دنیایشان جز این نیست و مردان نیز جماعتی هستند که علاقهمند به صیغه و مفاهیم اینچنینی میباشند.
لیلا خرقانی:
پوران درخشنده با حقیقتجویی در زیر پوست شهر سعی بر آگاهی و معرفی نقاط حساس و خطرناک را دارد. با تاکید بر روی نقش خانواده به ریشهیابی معضلات میپردازد. و بیشک یکی از امتیازات برجسته آثار سینمایی او ، واقعبینی و دسترسی به حقایق اجتماعی بوده است.