سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
آریان گلصورت:
عطاران که متخصص به هجو کشیدن مناسبات اجتماعی غلط جامعه ما است، به نظر میرسد که این بار در دراکولایش تنها به ایده اولیهای که در اختیار داشته قانع شده و بیحوصلهتر از آن بوده که تلاش چندانی برای پرداخت خلاقانه آن بکند.
میثم کریمی:
کیایی در بارکد همانند آثار گذشته اش، به پختگی مناسبی برای به چالش کشیدن مشکلات اجتماعی نرسیده است و کماکان نحوه مطرح کردن این مفاهیم در جریان داستان با اتکا به دم دستی ترین موقعیت های کمدی و البته دیالوگ های سطحی رخ می دهد.
سمیرا افتخاری:
دراکولای ایرانی به معنای واقعی ایرانیزه شده است؛ اینجا نه از ترس خبری هست و نه از هیجان، بلکه بیشتر لحظات خندهداری است که حتی نمیشود نام کمدی روی آن نهاد.
هادی صداقتنژاد:
عطاران با همان نگاهی که به شخصیت یک معتاد در "بزنگاه" داشت فیلمنامه "دراکولا" را نوشته و فقط تنها کاری که انجام داده این است که در کنار قرار دادن شخصیتهای مختلف اجتماع در برابر این معتاد، یک خون آشام را هم به داستان وارد کرده است
میثم کریمی:
در فیلم ایستاده در غبار شیوه متفاوت روایت داستان حاج احمد متوسلیان باعث می شود تا مخاطب اثر به دو دسته مخالف و موافق تقسیم شوند که در مورد لذت تماشای فیلم نظرات متفاوتی خواهند داشت.
جبار آذین:
عطاران با نگرش به دو گونه سینمایی کمدی و وحشت کوشیده فیلمی سرگرمکننده، جذاب و مخاطبپسند به جامعه عرضه کند اما «دراکولا» نتوانسته سرگرمکننده و موردپسند قشرهای گسترده جامعه باشد.
مهرزاد دانش:
امتیاز مهم فیلم چهارشنبه در گستراندن اطلاعات دراماتیک و موقعیتی و شخصیتی بین سکانس ها و بخش های مختلف است. در نهایت فیلم با موقعیتی به شدت ناجور برای اعضای خانواده تمام می شود و همین کفایت می کند تا دریافته شود چگونه قانون طبیعت و تقدیر، مغایر با بغض و کینه و کله شقی حرکت می کند.
کاوه قادری:
هنوز با فیلمسازی مواجهیم که در آثارش قرار است ارائه درونمایه و حدیث نفس، به نحو کاذب باشد و از طریق جملات قصار و خطابه های غرایی که بدون کوچکترین بستر داستانی، نمایشی و حتی تصویری، به عریان ترین و ابتدایی ترین نحو ممکن صورت بپذیرد.
حمید پورعلیمحمد :
من سالوادور نیستم به اصلی ترین هدف خود یعنی فروش خیلی خوب رسید ولی این فیلم چیزی به تجربه های سینمای تجاری ایران اضافه نمی کند و مانند خیلی از پر فروش های سینمای ما پروژه ای است ناقص !
محمدرضا کردلو:
«دورهمی» یک حرکت خلاف جریان معمول در تلویزیون است. زمانی که میتواند با یک گفتوگوی معمولی خلأ بسیاری از برنامههای اجتماعی را در تلویزیون با نقدهایی صریح پر کند. نقد صریح به سیاست، اقتصاد و اجتماع آن هم با زبان طنز اگرچه ساده به نظر میرسد اما معمول نیست.
مرضیه زمانی فروشانی:
شاید استفاده از مستند نیوزریل ازآن جهت که همواره در نمایش اتفاقات جنگی از گزینههای اولیه برای کارگردانان سرشناس بوده، انتخابی مناسب برای چنین ژانر داستانی باشد، اما نبود حادثه یا جذابیت نمایشی در این مستند سینمایی سبب خسته کردن مخاطب شده است.
علیرضا دباغ:
سی و هستمین جشنواره فیلم مسکو در حالی به پایان رسید که فیلم “دختر” ساخته رضا میرکریمی با دریافت دو جایزه اصلی این جشنواره به خوبی سینمای ایران را نمایندگی کرد.
علی جعفری:
اینکه روایت قریب به سه دهه پرفراز و نشیب از زندگی و زمانه دشوار ایرانیان به نوعی بازنمایی فانتزی لاله زاری تقلیل داده شود خود محل تاملات جدی است.
نیره رحمانی:
زاپاس ساخته برزو نیک نژاد فیلمی ساده و صمیمی است که قصه خود را بدون لکنت و با روایتی شیرین بازگو می کند، اما همه این ها برای ارائه اثری در مدیوم سینما کفایت نمی کند. زاپاس بیشتر از آنکه اثری سینمایی جلوه کند، به سبک و سیاق آثار تلویزیونی نزدیک است.
آذر مهاجر:
از مهمانان «دعوت» خواسته شده ضمن حضور در برنامه، سه نفر از دوستان خود را به چالش این برنامه دعوت کنند و افراد دعوت شده به این چالش باید هدیهای به خیریه دعوت ارائه کنند.
حسین ساعیمنش:
میشود این حرفها را ادامه داد. از عیبهای دیگر فیلم یا حسنهای احتمالیاش گفت. اما به نظر میرسد همین موارد اساسی کافی باشد برای اینکه توجیه کند چرا «کفشهایم کو» فیلم خوبی نشده است!
محمدتقی فهیم:
انتظار همه اسپانسرها این است که سریالها به مثابه آیتمهای بازرگانی عمل کنند که این ذهنیت غلطی است. باید مفهوم اسپانسر در سریال «برادر» به خودی خود نقد شود.
محمدتقی فهیم:
«پادری» از منظری میتواند در لحظاتی معدود لبخندی را بر لبان تماشاگر بنشاند که در این بخش جای تامل و تائید دارد، اما اساسا این سریال فاقد ساختار قصهگو و جذاب و متناسب با ماه رمضان است. «پادری» از طنز فراتر رفته و به حد افراطی در بیان رسیده است.