سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
کاوه قادری:
مسأله این نیست که بخواهیم فیلمساز ما اساس ایده مرکزی دشوارش که بنا بر عدم نمایش شخص میثم در تمام طول فیلم و تصور کردن تام و تمام حالات و رفتارش در تخیل مخاطب دارد را بخاطر نقصان هایش نادیده بگیرد؛ مسأله این است که برای جبران آن کمبودها، وجود چه آلترناتیوهایی پیش بینی شده؟ برای حذف نمایش میثم که دست کم منجر به حذف حس او شده، چه جایگزینی درنظر گرفته شده؟
احسان زیورعالم:
«اژدها وارد میشود» با حواشیش به نظر فیلمی عجیب و غریب میآید؛ اما واقعیت آن است واکنشها نسبت به فیلم از جبهههای مختلف به مراتب از خود فیلم عجیبتر است. فیلمی که بر پایه یک ناسازه و گزارههای دو شرطی کاذب است؛ به مثابه حقیقت پنداشته شده است.
مهدی محمدی:
مجموعه «شهرزاد» را میتوان ملودرامی عاشقانه همراه با مضامین سیاسی- جنایی دانست که از نظر زمانی به دوران پس از کودتای 28 مرداد مربوط میشود. دورانی که در آن تلاشها و امیدهای سر برآورده، در سایه سیاهی استبداد به یاس و ویرانی و سقوط میانجامد تا شاهد نقطه عطفی در تاریخ سیاسی- اجتماعی ایران باشیم.
محمد تقیزاده:
«عادت نمیکنیم» به وضوح دنباله رو و متاثر از سینمای قصهگوی فرهادی است. خیلی زود تعلیق خود را شروع میکند و از آنجاییکه متریال لازم برای ادامهی کار و تعلیق قصه وجود ندارد، به سرعت تماشاگر را خسته میکند. قصهی فیلم لو رفته و دست فیلمساز رو میشود.
مسعود ریاحی:
«ابد و یک روز» روایت تثبیت وضعیت است. ابدیتی که در گذشته پیشفروش شده است و زندگیِ از پیش تعیینشده، محکوم است بازی را آن طور بازی کند که از قبل طرح آن ریخته شده است. ابد و یک روز تجمیع ضد قهرمانهاست، ضد قهرمانانی که هر یک به نوبهی خود نمیگذارند، قهرمان دست به تغییر وضعیت بزند. وضعیتی که مدام زاییده میشود.
عباس غفاری:
«بارکد» قصه آدمهایی است که در کنار ما زندگی میکنند اما آنها را نمیبینیم، یا سعی میکنیم، نبینیم. آدمهایی به ظاهر احمق که مدام درحال نظاره کردن آدمهای بهاصطلاح باهوشند تا کجا و در چه زمانی بتوانند، بر گردهشان بنشینند!
علیرضا دباغ:
کمتر پیش میآید مردم هر هفته سر ساعت و روز مشخص به دنبال محصولی باشند که پیش از آن خیلی راحتتر به آن دست مییافتند. باید به دنبال دلایل این پدیده گشت، اینکه چرا مردم به خریدن دی وی دی اصل «شهرزاد» اقبال نشان دادند و نگذاشتند «شهرزاد» به سرنوشت دیگر سریالهای این شبکه دچار شود.
مجید رحیمی جعفری:
مصطفی کیایی با یک کمدی به نام ضد گلوله کار خود را آغاز کرد. فیلم بعدیاش خط ویژه نشان داد او به راحتی میتواند معضلات اجتماعی را وارد یک تریلر مهیج کند و جزء معدود فیلمسازان قصهگویی باشد که میتواند در دل شهر قصهاش را تعریف کند. او خیلی زود با «بارکد»به بهترین شکل بازگشت.
محسن وزیری:
«فروشنده»، احتمالاً جنبههای معمایی بیشتری نسبت به باقی آثار فرهادی خواهد داشت. کشف رازهای ساکن قبلی خانه و رابطهی احتمالی شخصیتهای اصلی با او، میتواند دستمایهی فرهادی برای خلق تعلقی باشد که در فیلمهای او کمتر دیدهایم.
پرویز امینی:
مجموعه شهرزاد توانسته است مخاطبان قابل توجهی را به خود جلب کند. حسن فتحی بعد از تجربههای موفق در شب دهم، پهلوانان نمیمیرند، میوه ممنوعه و مدار صفر درجه در سریال سازی برای تلویزیون، تجربه جدیدی را در کار نمایشی انجام داده است که ارزش گفتگو و تأمل دارد.
محمدصادق شجاعی:
سریال شهرزاد را باید بدعتی لازم در عالم هنرهای بصری ایران دانست. این سریال که جزء معدود شناهای خلاف جهت و خروج از منطقه امن است، توانست با بهرهگیری از عناصر داستاننویسی و شخصیتپردازی و تمرکز بر روی این دو عنصر تجربهای متفاوت و لذتبخش را رقم بزند.
حسن احمدی کافشانی:
میتوان گفت در این سریال رابطهی عاشقانه هست، سیاست هست، شعر هست، اجبار هست، تئاتر هست، کافه و رستوران و کلوپ هست... اما دریغ از جایی برای دین!
سید محمدرضا هاشمی:
متاسفانه در شهرزاد لاابالیگری عادیتر از عادی نشان داده شده است؛ خیابانگردی دختران، کافه نادری رفتن، نامه نوشتن زن و مرد نامحرم و شعرهای عاشقانه گقتن همه رفتارهای منافی عفتی است که در فیلم با هنرمندی به موجهترین صحنهها و پاکترین رابطهها تبدیل شدهاند.
صادق ثابتی:
شهرزاد قصه دارد و قصه اش را خوب تعریف میکند. دنبال پز انتلکت نیست و در عین تاریخی بودن با سیاست میانهای ندارد. آدمهایش را خوب نوشته و تصاویر خوش آب و رنگی دارد. برای بیننده همین تعریف خوب قصه، حال خوب کن است.
میثم کریمی:
فیلم در لحظاتی خود را جدی میگیرد اما دقایقی بعد قصد خنداندن مخاطبش را دارد که در هر دو حالت بدترین خود را به نمایش گذاشته است؛ بدترینی که با کمترین شخصیت پردازی ممکن بوجود آمده بطوریکه تا انتهای فیلم هم نمیتوانیم حتی یک لحظه با هیچکدام از این شخصیتهای گیج و مشنگ همذاتپنداری نمائیم.
میثم کریمی:
«رسوایی 2» مغلطهای بینمک و نم پس داده از شعارهایی هست که فرهنگ لمپنیسم نیز در آن دخیل شده تا همانند پتک بر سر مخاطبش کوبیده شود و در نهایت هم از او طلبکار شود.
مرتضی اسماعیلدوست:
سکانسهایی تکراری و بیهویت در کلیت اثر موجب این شده که در میانه شاهد سکانسهای اضافه بسیاری باشیم تا متاسفانه «دلبری» برخلاف نامش و با توجه به سوژه بسیار گرانقدر و ارزندهای که انتخاب کرده است نتواند در مسیری همدلانه با نگاه مخاطب حرکت کند.