سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
روزبه جعفری:
واقعیت این است که صرفِ دانستن تکنیک، منجر به خلق احساس نمیشود. نوشتن فیلمنامه ای که حداقل های ساختار را رعایت کرده باشد، برای یک فیلم حرفه ای امتیاز نیست. بلکه جزو ملزومات کار است. یکسری از موارد قواعد سینماست.
حیدر جوادی:
از متن فیلم برمیآید این است که نوعی کجاندیشی زنانه موجب میشود در انتخاب همسر در بهار زندگی، بسیاری از زنان وارد زندگی مشترک نشوند و در سنین بالاتر در فاصله 40 تا 50 سالگی وارد بحران جنسی شوند.
محمد عبدی:
حال باید امیدوار بود که منیر قیدی در فیلمهای بعدیاش به دام نگاههای فمینیستی نیفتد و همچنان سعی بر ارائه تصویری واقعی از زنان سرزمنیش داشته باشد.
سجاد مهرگان:
اگر قرار باشد زور زدن شخصیتها برای جا شدن در قاب به دلیل خودخواهی و خودبینی آنها باشد کارگردان نباید تا این اندازه نسبت به این کشف سینمایی خود ذوق زده باشد و تمام فیلم را بر اساس این الگو طراحی کند.
حسن گوهرپور:
انسان پوک/ انسان پوک پر از اعتماد/ نگاه کن که دندانهایش/ چگونه وقت جویدن سرود میخوانند/و چشمهایش/چگونه وقت خیره شدن میدرند/و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد؟
میلاد دخانچی:
مهدویان تلاشی دوباره داشته است تا تاریخ را عرفی کند و با انسانی کردن دوست و دشمن قدمی در این راستا برداشته باشد. اما عرفی کردن این تاریخ خیلی ضروری جلوه نمیکند، شاید چون از اساس عرفی است.
محمد عبدی:
دعوتنامه دقیقا فیلمی آموزشی است. حال چه جایی بهتر از جشنواره فیلم فجر برای دعوت از سینماگران و منتقدان و هنرجویان سینما به منظور تماشای یک فیلم آموزشی.
سید سعید هاشم زاده:
شماره 17 سهیلا فیلم دغدغهمندی است، دست روی نقطهای از آسیبهای اجتماعی گذاشته است که شاید کمتر فیلمی به آن پرداخته و این مهم است اما بنظر میرسد.
حیدر جوادی:
پیام فیلم مبتنی بر حفظ ارزشهای والای خانوادگی، زیادهخواهی طبقه متوسط، ترویج زندگی دین مدار مبتنی بر حقیقتجویی، اهمیت نسل و مهم جلوه دادن جایگاه فرزندان است.
علی دشتبان:
اگر تلاش فیلمساز را در راستای بیان ارزشی ناگفته به دنیای پر جذبه سینما نیمی از راه و رسالت فیلمساز بدانیم، فیلمساز به درستی و با گامهایی محکم این راه را طی کرده است.
:
سازندگان نباید به این فیلم به شکل یک اثر هنری نگاه کنند و باید این دقت نظر را لحاظ کنند که فیلم آگاهی بخشی ساختهاند که خطر بزرگی را به جامعه زنان متذکر میشود.
علی دشتبان:
فیلم با محور قرار دادن فرد روحانی در فیلم نه تنها در جهت رسائل اخلاقی روحانیت حرکتی نکرده است بلکه تلاش میکند تقابل با دین را با ارائه تناقضاتی خود ساخته، در فیلمی دینی به نمایش گذارد.
موسی اسماعیلنژاد:
با دیدن فیلم مخاطب خود را با جوانب مختلف و دلایل گوناگون وجود فرزند به عنوان مانع اصلی جلوگیری از پیشرفت و ترقی اجتماعی، آشنا میسازد.
سجاد مهرگان:
فیلم فقط میخواهد شبیه دنیای سنتی نباشد. ذوق دارد شبیه کارگردانش هر چه زوتر به دنیای مدرن بپیوندد. اما تعریفش از دنیای مدرن، مدرنیته نیست، بلکه همان کباب سنتی است که در رستورانهای شمال شهر آماده طبخ گردد.