سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
علیرضا خوشکام:
این بار طرف حسابمان بازوی اجرایی یکی از ارکان حاکمیت است. عٌمّالی که تقریبا در کف هرم هستند و هرچقدر از بالا دستشان حساب میبرند، طلبکارانهتر از آن را از مردم، توقع حرف شنوی و اطاعت دارند!
محمدصادق باطنی:
خیلی از اوقات بر عکس آنچه فیلمساز اراده کرده است، احساس برانگیزترین لحظه های فیلم، جز خندههایی تمسخرآمیز واکنش دیگری در مخاطب ایجاد نمیکند.
محمدتقی فهیم:
کیمیایی نباید فراموش کند وضعیتی که برای متروپل پیش آمد اگر برای قاتل اهلی هم مهیا شود (که بی تردید خواهد شد) دل همه طرفداران سنتی او را به درد خواهد آورد و نیز «او» را در نزد سینمادوستان جدید تمام شده نمایش خواهد داد و این مباد.
امیر ارسلان صمدزاده:
قرار است نویسندهای داستان آرمانها و آدمهایی حقیقی را تخیل کرده و از راه خیال به محسوسات عقلی و منطقی از دید مخاطب برساند، راهی که بیراهه است و قطعا نمیتواند دارای ارزش معنوی باشد.
وحید محرابیان:
از شوخی با سینماگران گرفته تا موزیک ویدئوهای کمرمق و طعنههای جنسی؛ چاشنیهایی هستند تا مخاطبی که در نیمه اول فیلم به دلیل عقب جلو شدنهای بیجا کاملا سردرگم شده است را کم کم با این اثر همراه کند.
روزبه جعفری:
کاراکترها گویا کاریکاتورهایی هستند در دست فیلمساز. به دستور او عاشق میشوند. به دستور او مادرشان میمیرد. به دستور او ناگهان زن میگذارد و میرود و ما متوجه نمیشویم که منطق روایت فانتزی است یا مانند داستان مضحک؟
پوریا دارابیان:
اتفاقی که آن قدر در جای جای اثر تکرار میشود که نه تنها موجب خستگی و کسالت مخاطب میشود بلکه از جایی به بعد حالت هجو به خود گرفته و در برابر این همه زیادهگویی، مخاطب را به خنده وا میدارد!
محمد رضوانیپور:
چرا باید با بهرهگیری از ظرفیتهای بومی سینمای آذربایجان، فیلمی تولید کرد که دربردارنده تصویری مغشوش و عقبمانده از مردان و زنان آذری است
محسن شهمیرزادی:
اگرچه ایتالیا ایتالیا قصه منسجمی نداشته و به قول منتقدان به فیلم تبدیل نشده است اما با برخی حذفیات و کوتاه کردن فیلم 110 دقیقهای خود میتواند به یک سلام بمبئی دسته دوم اما عمیقتر تبدیل شود.
امیر اهوارکی:
قصه به خوبی روایت میشود بجز انتهای فیلم که گویی به سبب اتمام وقت، فیلمساز ناچار شده است کلاف سر در گم فیلم را جمع کرده و نقطهای بر پایان قصهاش بگذارد.
امیر اهوارکی:
قصۀ آن با فرهنگ سنتی ما، سنخیتی ندارد؛ آن هم در شهرهای باهویتی مانند تبریز. حتی دشوار است که تصور کنیم چنین ماجرایی در کلانشهری مانند تهران رخ دهد.
امیر اهوارکی:
در دوران غلبۀ فمینیسم و زنسالاری وافر، ساخت چنین فیلمی که وقاحت زنان و صبر شوهران را برای حفظ خانواده نشان میدهد شجاعت فراوان میخواهد.