سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
حیدر جوادی:
«ایتالیا،ایتالیا» بدون هیچ جهت گیری رادیکال سرسختانه شبه زیست شبه زناشویی روشنفکران تهی معاصر را نقد میکند روشنفکرانی که نمونههایشان را در آثار مهرجویی میتوان جستجو کرد.
سید سعید هاشم زاده:
کارگردان هم ما را در همین نادانستگی قرار میدهد و فیلم را بدون پایان تمام می کند با پیش فرضهایی که به شاید قرار است به مخاطب بگوید: همه چیز درست میشود! اما این سینما نیست
فارس:
فیلمی پر مدعاست که چیزی هم در چنته ندارد و صرفا تلاش میکند تا با صورت سازی مخاطب را به اشتباه بیندازد و خود را بهعنوان فیلمی روشنفکرانه جا بزند.
کیوان امجدیان:
خانه دیگری فیلمی ساده و سرراست است. بدون کله معلق زدنهای تکنیکی. فیلمی که میخواهد قصه بگوید. قصهای با درونمایه مهربانی و اصالت ندادن به مادیات.
:
توجه به عنصر سرگرمی که یکی از حلقههای مفقوده سینمای ایران است و درگیر کردن مخاطب در یک فضای مفرح و اشاره به زندگی زناشویی که چه آسان می تواند پا بگیرد و یا از هم بپاشد.
امیر ارسلان صمدزاده:
در کل آزاد به قید شرط را نه میتوان فیلم بیهدف و سرگرم کننده دانست که خود هدفی قابل احترام لااقل برای مخاطبش دارد، و نه فیلمی اجتماعی و مردمی که از جامعه و مردم و مشکلاتشان برخواسته باشد.
سینما پرس:
پدر کشی در سینمای ایران اگر نگوییم بیسابقه ولی کم سابقه است چراکه جایگاه پدر به عنوان ولی و بزرگ خانواده همیشه از قداست خاصی برخوردار بوده و جوان و نوجوان و بزرگ و کوچک با هر سلیقه و سبک زندگی بر این مهم اتفاق نظر دارند.
:
بازیهای متوسط و گاه اغراق شده، کارگردانی ضعیف و دوربین سرگردان و نیز بی رمقی رنگ و نور فیلم همه و همه به کمک داستان بی بنیه فیلم آمدهاند تا فیلمساز فیلم اولی ما در اولین قدمش نتواند گامی محکم برداشته و جایگاه خود را در سینمای ایران تثبیت کند.
افشین علیار:
وارونگی به دلیل ساختار و قصه پردازیاش می تواند تماشاگرش را راضی نگه دارد زیرا که تماشاگر سینما به راحتی میتواند با قصه و فضای بوجود آمده در وارونگی ارتباط برقرار کند
بابک مهرورز:
شخصیت پردازی در فیلم لحاظ نشده و آدمهای داستان قادر نیستند توجه مخاطب را جلب نمایند چراکه همگی آنان تک بعدی هستند و شبیه آدمهای واقعی نیستند.
حمید غفاریان:
آنچه که فیلم را در باتلاق میاندازد نگرش فیلمساز به مخاطبش است که سلیقه آنها را خیلی سهل قلمداد کرده است و خود عوامل سازنده از سینمای هند تصویر اپیدمی و اشتباه دارند که آنرا به مخاطب سال 95 سینمای ایران هم تسری دادند.
نفیسه ترابنده:
رمز موفقیت فیلم بدون شک قدرت رئالیستی تأثیرگذار آن است. فیلمساز به خوبی توانسته عمق زخمهای یک دختر نوجوان را در مواجهه با مشکلات خانوادگی و اجتماعی به تصویر بکشد.
خسرو معتضد:
در این فیلم تمام مشکلات ایران و بدرفتاریهای کشورهای اشغالگر با مردم ایران به نمایش گذاشته شده است. ملت ایران باید این فیلمها را ببینند و فقط سرگرم فیلمهای تفریحی میلیاردی نشوند.
حانیه پایور:
درواقع میتوان گفت خودمان با همین عدم نظارتهای کیفی و تذکر به محتوای چنین برنامههایی ، تریبون مخالفین و معاندین نظام را به دست عوامل داخل کشور میدهیم !
ساناز رمضانی:
اگر بیننده تا اواخر فیلم فکر میکرده فیلمی در رابطه با تفاوت مردان و زنان و آزادیهای هر یک در روابطشان میبیند، ولی در آخر به او ثابت میکند که خیر، «هفتماهگی» هم یکی دیگر از قسمتهای سریال خیانت سینمای ایران است.
امیر ارسلان صمدزاده:
گاهی نوشتن از معایب هم به قدر تعریف و تمجیدهای زورکی و بی دلیل عذاب آور و بی حاصل است. سلام بمبئی را تنها می توان با پاپ کرن دید و لذت هم نبرد چراکه مطمئنا طعم پاپ کرن پنیری را هم به سهم خود خراب خواهد کرد.
افشین علیار:
نفس برای کارنامهی فیلمسازی نرگس آبیار امتیاز مثبتی ندارد چرا که نمیشود با خرده روایتها و به تصویر کشیدن رویدادهای تاریخی یا انیمیشن برای مخاطب قصه تعریف کرد.
پویان عسگری:
فیلمی که از اسم و مفهوم «وارونگی» هوای تهران و بهانه بیماری مادر به «وارونگی» جایگاه شخصیت زن در خانواده و جامعهاش میرسد و درک تازه، مدرن و قابل فهمی از «مسئولیت پذیری» ارائه میدهد.