سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
آناهیتا برزوئی:
همکاری تنگاتنگ حمید رضا قربانی با اصغر فرهادی موجب تغییر نگاه او به فیلم و فیلمسازی بوده ،تاثیری که میتوان گفت در لایههای درونی وجود فیلمساز نفوذ کرده و کار را به لایههای درونی فیلم نیزکشانده است.
محمد احمدخانلو:
فیلمساز توالی مشکلات را مهندسی کرده است. گاهی این سختیها آن قدر تکراری است که بیننده حس میکند ادامهی قصه را میداند. ما «فانتین» و «کوزت» و «تناردیه»ها را در میان فیلم میبینیم.
محمدتقی فهیم:
فیلم عقبتر از سینمای روز هند است و نتوانسته خود را به بالیوود امروز برساند. هر چند تجدید خاطره با امثال شعله و سنگام شاید برای تماشاگر ایرانی تا حدودی جذاب باشد اما بعید است در هند به موفقیت برسد.
امیر اهوارکی:
فیلمنامه به طور دقیق نوشته شده و به طور تقریبی در هر ده دقیقه یک اتفاق در فیلم رخ میدهد و اگر کسی با این موضوعات مادرانه ارتباط برقرار نکند همراهی با فیلم را از دست خواهد داد.
یاسمن خلیلیفرد:
«هفت ماهگی» حاصل شتابی بزرگ در حوزهی فیلمنامه نویسیست که بسیاری از جزییات و روابط ظریف میان شخصیتهای اصلی در آن گم شدهاند، کنشها و واکنشها در آن دمدستی ست و از حفرههای دراماتیک بسیاری رنج میبرد.
ساناز رمضانی:
خیلیها «وارونگی» را فیلمی مدرن با پایان باز میدانند. پایان بازی که هنوز نتوانسته با مخاطبان عامی سینما ارتباط برقرار کند و آنها بیشتر به دنبال یک پایان مشخص و حسابشده میگردند.
امید سهرابی:
اگر کارگردان مجال پیدا میکرد در گیلاسهای آن به جای آب پرتقال از نوشیدنیهای دیگر استفاده میکرد و ما را یاد فیلم فارسیهای دهه 50 میاندازد.
:
خانهای در خیابان چهل و یکم عنوان اثری ضد قصاص است که شاید از کوچکترین ارتباط منطقی و دراماتیکی برخوردار باشد و این موضوع را میتوان به نوعی ضعف و یا شاید قوت اثر انگاشت.
بابک مهرورز:
« لاک قرمز » اثری اجتماعی است که انتقاداتش را با زبانی تیز و بُرنده مطرح میکند و اتفاقاً این کار را به خوبی نیز انجام میدهد اما در حفظ تعادل در مطرح کردن انتقادات ناتوان عمل میکند.
افشین علیار:
رعایت نکردن اصول سینمایی چه در فرم و چه در محتوا باعث آسیب در شکلگیری فیلم شده به همین دلیل تماشاگران هم با دیدن این گونه از فیلمها دیگر اشتیاقی برای رفتن به سینما ندارند و فکر میکنند همه ی فیلمهای سینمایی با همین سروشکل ابتدایی ساخته میشوند.
افشین علیار:
اساسا کلیاتِ فیلم بلاتکلیف است فیلمنامهنویس در برهههای مختلف زمانی هر کدام از شخصیتها را به عنوان قهرمان معرفی میکند اما مشخص نیست که قهرمان فیلم کداماند، متین ، گیتا، امیر یا نسترن ؟
هنگامه ناهید:
فیلم ما همه گناهکاریم پس از شش سال بر روی پردههای سینمای کشورمان رفتهاست. فیلمی که متاسفانه نتوانسته فرم را حفظ کند و محتوایش هم پر از شعار و کلیشه است.
محسن ظهرابی:
سلام بمبئی یک فیلم عشقی است که برخی از مؤلفههای این ژانر را در ساختار خود گنجانده است. الگوی عشق پسر فقیر به دختر ثروتمند تاریخچهای طولانی در سینمای هند و همین سینمای خودمان دارد.
دانیال حسینی:
بهنام بهزادی را اکثرا با همان فیلم اولش به یاد میآورند. «تنها دوبار زندگی میکنیم» به جهت موضوع متفاوت و سبک پرداخت منحصربهفردش نوید ظهور فیلمسازی خوشذوق و آینده دار را میداد.
ناشناس:
«ناسور» به عنوان تازه ترین اثر کیانوش دالوند، همانند اثر پیشین او یعنی «رستم و سهراب»، برجسته ترین ویژگی اش را از خوش قریحگی تصویری، سلیقه ی بصری و خلاقیت در چگونگی نمایش موقعیت ها می گیرد.
عرفان امیر سلیمانی:
فیلم هفت ماهگی با موضوعی اجتماعی همراه است که مشکلات جامعه امروز ما را به تصویر می کشد و از درون خانواده های این روزهای کشورمان سخن می گوید که در اکثر خانه ها پر از جنگ و جدل و بحث و دعواست بر سر وفاداری یا خیانت.
یاسمن خلیلیفرد:
آنهایی که با بهنام بهزادی و سینمایش آشنایی دارند، به خوبی درک خواهند کرد «وارونگی»، فیلمی در سبک و سیاق فیلم های قبلی اوست؛ با همان سادگی در موضوع، لحن، داستانگوئی و البته فرم.
محمود نامی:
« سلام بمبئی » را باید بعد از 37 سال، یک پدیده و نوآوری خواند، لذا نقد چنین فیلمی بر پایه نرم ها، معیارها، پارامترها، شاخص های سینمائی و سنجش آن با خط کش سینما ره به جائی نخواهد برد.
افشین علیار:
کاظمی این مسئله را به کلی فراموش کرده است که مخاطب امروز سینما به همین راحتی با فیلم ارتباط برقرار نمی کند ، چرا که تماشاگر سینمای امروز ایران به دنبال قصه و فرم است دو عامل مهمی که در فیلم مشکل گیتی به آن توجهی نشده است.
محمدرضا فهیمی:
لاک قرمز را می توان به جهت ساخت و ارزش های سینمایی، یک سروگردن از تمام آثار درحال اکران بالاتر دانست. پیش از این هم در بخش نگاه نو جشنواره فجر ، از جمله معدود آثاری بود که با تحسین روبهرو شد.