محمد احمدخانلو: نقاط گنگ قصه‎ی نگار و ابهام علل حوادث نه با ذهن بیننده بازی می‎کند و نه کمک شایانی به تعلیق داستان می‎کند؛ بلکه تنها سیاه مشقی ساده و تجربه‎ای تازه برای سازندگان است.

جواد حیدری: فیلم تابستان داغ با یک رویکرد نمایشی بسیار ساده و آسان تقابل کلیشه زندگی سنت گرای ایرانی را در مقابل سبک زندگی شهری مردن قرار می دهد و حصول نتیجه دراماتیک فیلم مبنایش می شود اهمیت فرزندان اهمیت نسل و فرزندآوری.

میثم کریمی: فیلم پوسته شاد و سرخوشی دارد که می‌تواند نکته مثبتی برای اثر محسوب شود. اینکه کارگردان در اولین تجربه فیلمسازی‌اش به سراغ تم‌های محبوب سینمای ایران نظیر " خیانت " نرفته و سعی کرده فضایی شاد را در داستانی نسبتاً فانتزی روایت نماید، نکته امیدوار کننده‌ای محسوب می‌شود.

رضا رستگار: اگر فیلم زرد، تا این حد به دام جذابیت «غافلگیری» نمی‌افتاد و شرایط بهتری برای پرداختن به همان ۵ نفر و روابط‌شان فراهم می‌کرد و می‌توانست تجربه این افراد را برای مخاطب هر چه بیشتر ملموس کند، شاید می‌توانست مخاطب را عملا به نفر ششم آن جمع تبدیل کند

یاسمن خلیلی‌فرد: شاید «ملی و راه‌های نرفته‌اش» در سطح انتظاری که از تهمینه میلانی داشتیم نباشد اما فیلمی از یک فیلمساز جریان ساز است که همچنان بسیاری از استانداردهای لازم در آن یافت می‌شوند تا به عنوان فیلمی "آموزنده" و "واجد پیام" تماشایش کنیم.

مسعود جلیلوند خسروی : نگار آذربایجانی برای به تصویر کشیدن 48ساعت از زندگی افراد مرتبط با پیوند اعضا، عمده‌ی تصویرهای خود را در ماشین گرفته و کمتر از لوکیشن­های مختلف استفاده کرده است. تیکه­‌هایی به هنرمندان و فرهنگ عاشق لایک و افشای اسرار خصوصی‌مان انداخته تا در میان انبوه خستگی و نا امیدی­‌های این روزها، لنگه کفشی در بیابان سینما باشد.

داوود کنشلو: «عاشقانه» به رابطه سرد والدین با فرزندان مربوط می‌شود که به هیچ وجه منطبق بر توصیه‌های اسلامی نیست، البته کارگردان سعی نکرده که این روش را به عنوان الگوی مطلوب مطرح کند، بلکه به درستی اشاراتی به نادرست بودن آن دارد.

محسن سلیمانی فاخر: مارلاریا یک پروپوزال جامعه شناسی است که می‌خواهد با رویکردی کیفی ونشانه شناسانه از وضعیت تاریک جامعه انتقاد کند، پروپوزالی که به یک تز تبدیل نمی‌شود.

مریم انصاری: فیلم پر است از نماهای چهره نگار و ترسیم روند قوی‌تر شدن و قهرمان شدن او، گویا مخاطبان فیلم دارند یک ابراز علاقه شخصی را به جای محیط خانوادگی بر پرده سینما می‌بینند، ابراز علاقه‌ای که می‌توانست کمی فنی‌تر و معقول‌تر باشد تا غیر از مناسبات بین کارگردان و اطرافیانش، در سینمای ایران هم ماندگار شود.

کیارش خوشباش: فیلم «تابستان داغ» یک ملودرام اجتماعی، نخستین ساخته «ابراهیم ایرج زاد» روایت گره‌خوردن زندگی دو زوج جوان به‌واسطه مشغله‌های زندگی شهری است.

هنگامه ناهید: فیلم در مورد دوستی‌ست، دوستی بی‌قید و شرط و همه جانبه‌ی دو زن، سارا و آیدا. دو زنی که خارج از محیط کاری هم بیشتر اوقات‌شان را با هم می‌گذرانند و از دو خواهر به یکدیگر نزدیک‌ترند؛ اما آیا فیلم‌ساز عزیز موفق شده‌اند جنبه‌های حقیقی ِ این دوستی پاک را به بیننده‌شان نشان بدهند؟

افشین علیار: زرد به موقعیت‌های لحظه‌یی اکتفا می‌کند و دائما همه چیز در یک تعلیق قرار می‌گیرد، تعلیقی که آن هم از شگردهای سینمای فرهادی ست اما تقی زاده نتوانسته از این تعلیق‌ها برای پیشبرد قصه‌اش استفاده‌ی موثری بکند اما عناصر فیلم زرد بر اساس اتفاق و ایجاد بحران شکل گرفته.

زهرا فرآورده: «مَلی و راه‌های نرفته‌اش» اثر ضعیفی است که با اغراق‌های بی‌هدف تنها در صحنه‌هایی احساس مخاطب را به بازی می‌گیرد و حس ترحم و همدردی با شخصیت زن داستان ایجاد می‌کند.

همشهری جوان: هنگام تماشای فصل دوم، بارها از خودمان پرسیده‌ایم که چرا داریم سریال را دنبال می‌کنیم؟ قرار است چه اتفاقی بیفتد که به واسطه‌ی آن هیجان زده شویم؟ فقط این را می‌دانیم که گره‌ی اصلی فصل دوم، عشق قباد به شهرزاد است.

هنگامه ناهید: گیمچی داستان اتحاد و همبستگی بین اقوام است، درباره‌ی اخوت و دوستی‌ست بین ایرانیان است، درباره‌ی امید داشتن و دست از تلاش نکشیدن است درحالی‌که توجه همه را به موضوع خشکسالی و بی‌آبی در کشورمان معطوف می‌کند.

زهرا پیامی: «فصل نرگس» از موضوعی مهم حرف می‌زند و نگاه آگاه کننده‌ای به امر پیوند اعضا دارد و تلاش کرده است با پاسداشتی از عمل ارزشمند عسل بدیعی به عنوان یک هنرمند، به اهمیت این موضوع بیافزاید.

رضا حاج محمدی: «من نفرت‌انگیز ۳» یکی از همان دنباله‌هایی است که سازندگان هیچ ایده‌ی داستانی محکمی نداشته‌اند، بلکه فقط هرچیزی را که دستشان آمده است با هم ترکیب کرده‌اند تا زمان ۹۰ دقیقه‌ای فیلم را پر کنند.

محسن ظهرابی: ایتالیا ایتالیا به عنوان فیلم اول در کارگردانی لحظات دلچسبی دارد. نوع نگاه سرخوشانه فیلمساز به زندگی و حوادث پیرامون‌اش کمتر در سینمای ایران دیده شده است.

بابک مهرورز: علاقه وافر فیلم به استفاده از رگه‌های سیاسی در حالیکه داستان در ذات قرار نیست چنین سمت و سویی بیابد، از جدیدترین ساخته پرویز شهبازی اثری ساخته که به هیچ‌عنوان نمی‌توان به آن نمره قبولی داد و بر ضعف‌هایش چشم بست.

احمدرضا دالوند: مخاطب نباید برای فهم پوستر، به گونه‌ای که ممکن است برای فهم یک تابلوی نقاشی بکوشد، به زحمت بیفتد. باری، پوستر فیلم «نگار»، زیباست؛ اما نارسا. شاید مهم‌ترین و معمایی‌ترین امتیاز پوستر فیلم نگار، چشمان بسته شخصیت اصلی فیلم است.