سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محسن وزیری:
فرهادی همچنان در بالاترین کیفیت خودش کار میکند و راههای جدید را امتحان میکند، کاری که شاید هر کارگردانی بعد از چند فیلم موفق هیچوقت انجام ندهد.
میلاد دخانچی:
فرهادی یک فیلمساز بی خطر است چرا که او به همان طبقه ای میتازد که قدرت و مذهبی ها دوست دارند کمی مورد تازش قرار گیرد و از این منظر او یک همدست است.
بهاره خدابخش:
«دراکولا» به طرز نمادین آن هم نه به صورت زیبایی شناسی سینما و از طریق زبان تصویر و درام، بلکه در سطح و کلیشه منتهی با ایده ای بدیع و جذاب اعتیاد را نقد کرده است.
حامد مظفری:
نیک نژاد اداهای ساختارگرایانه ندارد. به دنبال حرکات غریب دوربین نمی رود و سیاهنمایی در مسلک او جایی ندارد و همین باعث می شود اجرای ساده و کلاسیکش از سوژه ای تکراری مخاطب را آزار ندهد.
محمدتقی فهیم:
فیلمساز با غلط نوشتن نام فیلم (آااادت) به خود اجازه می دهد که از بالا به تماشاگرش نگاه کند که غلط ننویس یا «غلط قضاوت نکن» و «به غلط زندگی در پیش نگیر».
امیر ارسلان صمدزاده:
فضای ملتهبی که در آن از الفاظ رکیک، رفتارهای پرخاشگرایانه و خشونت بار، تصاویر خشن و مشمئز کننده از اسید پاشی و ... باعث اعمال محدودیت سنی برای فیلم شده است.
مرتضی اسماعیلدوست:
«دراکولا»ی ایرانی غرق در دنیای اعتیاد است و نویسنده و کارگردان به شوخیهایی تکراری بسنده میکند تا به مخاطب بگوید که درد اعتیاد از زخم خونآشام هم دردناکتر است.
اشرف السادات موسوی:
همه مهمان که به برنامه دعوت می شوند انگار که آمده اند تا مدح مهران را بگویند و از آن سو مهران هم با لبخندی متفرعنانه موید این مدح باشد.
فاطمه ترکاشوند:
لانتوریها از ارتکاب به جرم ناگزیر و به آن محکوماند . همه در چرخهای از جبر خشونتبار اجتماعی گیر افتادهاند و این چیزی است که احتمالا انتقام را در منظر مولف موضوعیت میبخشد