سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
میثم زمانی:
در طول سریال قاببندیهای قوی نمیبینیم و درواقع قاببندی تلویزیونی را شاهد هستیم. میزانسن و چیدمان صحنه هم چنگی به دل نمیزند. در مواردی دکوپاژ بهجا است، اما در مواردی هم اصلاً خوب نیست.
هما یزدانی:
کارگردان میکوشد در پایانبندیِ باز و تلخِ برشی از یک زندگی روزمره، به نئورئالیسم استادش وفادار بماند؛ اما یکدست نبودن بازیهای امتحان نهایی چنان توی ذوق میزند که شاید بهتر باشد یراقی در چینش بازیگران-نابازیگرانِ فیلمِ بعدیاش، میان راه خود و راه کیارستمی یکی را انتخاب کند؛ یا رومی روم یا زنگی زنگ!
مریم انصاری:
سازنده فیلم، با داشتن فیلمی چنین پرمخاطب و پرفروش در سینما و همزمان، در اختیار داشتن آنتن شبانه تلویزیون در یک شبکه پربیننده (دیوار به دیوار) به دنبال کدام محمل برای سخن گفتن است که از او دریغ شده؟
منیژه خسروی:
سازندگان سریال اگر تیزهوشی میکردند و در کنار این همه تلخی و اضطراب موجود در قصه، لحظاتی شیرین جانمایی میکردند، اصل حرفشان بهتر پذیرفته میشد. حالا اما همه در سریال غم دارند ، فریاد میکشند و با بهانه و بیبهانه گرفتار میشوند.
یونس یزدی نیا:
فیلم بازیگرهای خیلی خوب و موفقی دارد و یکی از عاملهای فروش فیلم بازیگرهای فیلم بودند! اما از خیلی از بازیگرها نقشهای کوتاهی گرفته شده بود.
علی منصوری:
تیتراژی ساده و گرافیکی از چهرهی بازیگران با بکگراندی از ساختمانهای بلند و فضای شهری نشان از فیلمی در حال و هوای اکثر فیلمهای این روزهای سینمای ایران که طبقه متوسط را سوژهی داستانهای خود قرار میدهند، دارد.
سعید شیرخانی:
«حماسه زنان دفاع مقدس» درست در همین رویکرد فیلم شکل میگیرد، نه در تصویرهای کلیشهای رایج از شخصیتهای اسطورهای؛ زنانی که در عین لطافت و «زن» بودن، در برابر بحران خم میشوند اما نمیشکنند.
محمد احمدخانلو:
داستان فیلم هم که بسیار آشنا است و حتی در سریالهای اپیزودیک تلویزیون نیز مشابه آن بسیار دیده شده است. سوال پایهایتر از این است که چقدر فیلم در چارچوب سینمای اجتماعی قابل بحث است. آیا میتوان اصلا این را سینما نام نهاد؟
سیدرضا صائمی:
نفس را هم میتوان سریالی سیاسی دانست و هم تاریخی که بستر زمانی آن از کمی قبل از انقلاب آغاز شده و تا آغاز جنگ تحمیلی ادامه مییابد. در واقع تاریخ اصلی قصه دهه 60 و رخدادهای آن است که در پس زمینه قصه اصلی؛بازنمایی میشود.
یاسین سورمیلی:
مگر تعهد و وظیفه رسانه جز تربیت جامعه و بازگوکننده و نشان دهنده مشکلات یک جامعه و حرکت در جهت ارائه راه حل برای آنها نیست؟ مادامی که سریالهایی نظیر شمعدونی ساخته میشوند نباید انتظار تربیت جامعه توسط رسانه را داشت.
مریم انصاری:
این نسل چنان در این بازی پیش رفته و چنان تیکآفای بهسوی آسمان رویا و خیال کرده که اگر بخواهد هم نمیتواند بر زمین منطق و واقعیت فرود بیاید. اینجاست که مخاطب میگوید که ای کاش کارگردان برای ما و آدمهای قصهاش، سفری مطمئن آرزو میکرد و نه یک تیک آف بدون بازگشت.
سینا طهمورثی:
قسمت دوم فیلم صرفا بازنمایی موقعیتهایی از رابطه رویا و ارژنگ است که در قسمت اول حذف شده اند. اما آیا این موقعیتها به تنهایی میتوانند بار جذابیت اثر را به دوش بکشند؟
مریم معیری:
درخشنده در زیر سقف دودی هم مثل گذشته به سراغ موضوعی اجتماعی رفته است، یعنی طلاق عاطفی و در ضمن به موضوعاتی چون عدم رفع نیازهای جنسی جوانان، مشکل سربازی، تفکر غلط راجع به مشاور، کلاهبرداری و… نیز اشاره کرده است.
جبار آذین:
«ویلاییها» یک اثر دفاع مقدسی خوش ساخت و با محتوا و فیلمی ماندگار در عرصه سینمای دفاع مقدس و آغازگر حضور امیدوارانه منیر قیدی در سینما و کارگردانی آثار قوی تر دفاع مقدسی است.
میلاد خدابنده:
روایت قصه، نقطهی قوت و موفق فیلم است. روایتی که در ابتدا بدون هیچ درنگ و معطلی شروع میشود و در دل خود برای شناخت شخصیت میان دو برادر از هر موقعیتی بهره می برد تا در فرم درستی از فیلم سازی ارائه شود.
محسن غلامی:
«و دوباره عشق»؛ بدبختانه البته. جدا بیخیال این عنصر ناشناخته توی فیلمسازی ما بشوید. انگار تا فیلمساز برای قصهگفتن کم میآورد آویزان آن میشود و به غریبانهترین شکل ممکن، سراغش میرود.
میثم کریمی:
موقعیتهای بیارتباطی که فقط در کنار هم چیده میشوند تا لبخند مخاطب را بدست آورد. فیلم برای رسیدن به این هدف از هیچ تلاشی فروگذار نبوده اما این نکته را نیز از یاد برده که بکارگیری تمام این موارد نیازمند حضور بستری به نام فیلمنامه است.
محمد احمدخانلو:
کارگردان سعی کرده مولفههای فرمی سینمای کیارستمی را پیاده کند. سکانسهای طولانی و بعضا ملالآور و برجسته کردن صدای محیط بهجای موسیقی متن، همان سبک نئورئالیسم کیارستمی را به یاد میآورد.
دامون قنبرزاده:
کارگردان برای بازسازی هر چه طبیعیتر روزهای پیش از انقلاب، از خانمهای بدون روسری استفاده کرده است و همین مساله باعث شد کل ممکلت در شوک عظیمی فرو برود.
محسن سلیمانی فاخر:
«برادرم خسرو» با داستانی روانشناسانه،سعی دارد که مخاطب رابه یک واکاوی ژرف بکشاند.کنکاشی که به لایههای درونی و پنهان ادمهایی که در ظاهر متمدن و روشنفکرند و آن سوتر برادری که به سحطینگری و لاابالیگری متهم است.