سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
نفیسه ترابنده:
”گشت 2″ تعدادی شخصیت جدید زن را نیز به داستان اضافه کرده است که بدون هیچگونه شخصیتپردازی و منطق روایی، حضور آنها صرفاً یک بهانه برای انجام شوخیهای سخیف جنسی در فیلم است و فقط آمدهاند تا مخاطب سینما را به هر روش ممکن بخندانند.
دانیال حسینی:
«تیک آف» فیلمی است که درنهایت از دیدن آن پشیمان نخواهید شد. لحظات سرگرمکنندهٔ قابل قبولی در فیلم وجود دارد که میتوان از آنها لذت برد. توانایی فیلم در ساختن فضای جنوبی بهخصوص در بخشهایی که به گویش و خلقوخوی شخصیتها مربوط میشود قابلتحسین است.
محمد احمدخانلو:
نهنگ عنبر گرفتار سایر دنبالهسازیهای سینمای ایران شده است. کارگردان نتوانسته جهان فیلم اول را بسط دهد و در بازگشتی دوباره به آن حال و هوا اثری تقریبا تکراری را ساخته و پرداخته کرده که امید سوارشدن به دوش نسخه اول خود را دارد تا در گیشه به سود بالایی برسد.
افشین علیار:
فیلم اول پیمان قاسمخانی اثری قابل قبول است که میتواند مخاطبهای زیادی را به خودش اختصاص بدهد و هم میتواند به اقتصاد سینما کمک کند، اکران فیلمی مثل خوب، بد، جلف در کنار فیلمهایی که هستهی مرکزی آنها خیانت و بدبختی و سیاهنمایی است برای مخاطبان سینمای ایران ضروری است.
مهدی ایهامی:
فیلم را به جد میتوان شدیدترین نقد هنری نسبت به تنهاترین دستاورد تبلیغاتی دولت در عرصه سیاست خارجی دانست. فیلمی که صراحتا به موضوع برجام و نابودی امید در دانشمندان غیور انقلابی پرداخته است.
نیره رحمانی:
حاصل یک دغدغه شخصی از سوی کارگردان است که متاسفانه چون فاقد پیرنگ و فراز و فرود داستانی است و تنها با اتکا به چند خرده روایت میخواهد تماشاگر را باخود همراه کند به تجربهای ناموفق بدل شده است.
زینب امیرسیاوشانی:
نزدیکی فیلم به مستند-بازسازی باعث شده تا روایت تاریخ، از داستانی بودن فیلم جلو بزند. این تکه تکه شدن مسیر روایت و وضعیت برزخی، که فیلم روایتگر آن است انقدر کشدار میشود که بیننده را خسته میکند.
بابک مهرورز:
« نقطه کور» همانطور که از نامش بر میآید یک نقطه کور در فیلمنامه است که کارگردان توان پرداخت و هدایت آن را نداشته است. فیلم مهدی گلستانه نسخه ضعیفتر شده آثار آپارتمانی سالهای اخیر سینمای ایران به شمار میرود.
رضا رستگار:
فیلمی با آوازهای هندی، درامهای ضعیف ایرانی و کمدی کلاسیک آمریکایی دانست که میتواند در نبود فیلمهای فاخر و کمدیهای قوی، مخاطب تشنه به طنز را صرفاً ساعتی سرگرم کند و سپس از خاطرهها پاک شود و به بایگانی ذهنها بپیوندد.
سپیده انوشه:
اگر جامعه ایران واقعی را در نظر بگیرند این قحطیِ موضوع مسخره میشود خوب است به جای اینهمه هیجان کاذب و مخرب قدری آرام گیرند، نیروهای اتاق فکر را از نو سازماندهی کنند و طرحی نو در اندازد تا هنوز وقت هست. تا هنوز این دیوار شیشهای فرو نریخته است.
رضا رستگار:
با شرط بندیهای نابخردانه آغاز میشود که نشانی از اتفاقات هیجانانگیز برای تماشاگر است اما ریتم کُند داستان و همچنین حضور راوی در فیلم که گاهی حساسترین لحظات فیلم را بصورت گفتار روایت میکند عاملی شده تا داستان جسورانه عبدی پور در اجرا آنچنان که باید و شاید قوی و تاثیرگذار نباشد.
افشین علیار:
فیلمهایی با این موضوع در سینمای جهان یا ایران کم ساخته نشده، اما در برادرم خسرو قصه طور دیگری بیان میشود بیگلری برای اولین بار توانسته فیلمی دربارهی بیماران دوقطبی بسازد.
افشین علیار:
اگر چه صرفا با یک فیلمی طرف هستیم که رضا عطاران در آن بازی میکند و این به تنهایی یعنی یک فیلم کمدی! اما باید این را هم در نظر داشت در سینمای کمدی نباید به بازیگر یا سوپراستار متکی بود اگر فیلم کمدی با مضمون منسجم و منطقی ساخته شود مسلما تماشاگر میتواند بخندد.
سید ابراهیم پیشکار:
قصه پردازی فیلم سکولاری نبوده و اساساً ربطی به سینمای به ظاهر اجتماعی فعلی ما ندارد. زن این فیلم دغدغه درستی دارد، نگرانیهای برخواسته از هویت دینی خاص و قابل قبولی دارد.
ساناز رمضانی:
«تیک آف» روایتی است که انگار قصد شروع شدن ندارد و وقتی هم که شروع میشود با همان اندک جذابیتی که دارد نمیتواند بیننده خسته و کسل شده را درگیر کند. برای یک بیننده عادی همه دکوپاژهای زیبای عبدی پور به چشم نمیآید.
مهدی استاد حبیب:
سریال برادر در بیان مفاهیم مورد نظر خود ناتوان است و علت اصلی آن بیتوجهی به اقتضائاتی است که همین مفاهیم ایجاد میکند و شخصیتها تنها تقلیدی ناشیانه از کلیشههایی است که بارها در صفحه تلویزیون دیدهایم.
زهرا غفاری:
مهران مدیری را از استثناهای تاریخ نمایش معاصر ایران طی سالهای اخیر معرفی کنیم. او در این سالها توانسته سبکی و سیاقی مختص به خود را به وجود آورد و این شیوه را در طول آثارش دنبال کند. البته که وی در این مسیر اوج و فرودهایی هم داشته.
حمیدرضا امیدی سرور:
اگر ماجرای نیمروز از سطح فیلمی متوسط فراتر نمیرود تاحدی حاصل از همین سرگردانی میان لحظههایی است که گاه بسیار خوبند و گاه بسیار ضعیف. در جذابیت مضمون فیلم شکی نمیتوان داشت، چه برای آنها که آن روزها را به یاد دارند و چه برای آنها که از آن هیچ نمیدانند.
محمدحسین ترکمان:
«گشت ارشاد» دقیقاً از الگوهای مد روز سینمای سطحی گرا پیروی میکند که تنها در اندیشه قلقلک دادن پستترین غرائز مخاطب است و این همه در حالی رخ میدهد که بعضا چنین آثاری ادعای پیامهای اخلاقی را هم در خود دارند اما به چیز خاصی پایبند نیستند.