سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
نرگس جهانبخش:
نهنگ عنبر 2 تنها یک محصول پلشت عرضه شده برای جذب پول یک یا دو هشتادم جمعیت کشور است و البته امثال ما که برای رسانههای مختلف در حال نوشتن هستیم.
مدیسا مهراب پور:
فیلمساز پرکاری که با ساخت یک ملودرام در سال، میتواند از فعالترین کارگردانان حال حاضر سینمای ایران هم نام بگیرد؛ اما برخلاف همتی که کارگردان برای ساخت یک فیلم در سال میگذارد، فیلمهای او زیاد فکر شده و ویژه نیستند و در نهایت میتوان لقب «ملودرامی آبکی» را به آنها داد.
امید سهرابی:
«زنان در «ویلاییها» رزم جویان جنگجویی در خط مقدم دفاع نیستند، اما رزم آنان کمتر از بزم رزم مردانه در مواجه مستقیم با دشمن نیست. آنان سربازانی هستند که در خط رزم هستند، در تیر مقابل دشمن قرار ندارند.
افشین علیار:
افسارگسیختگی و دیوانه بازیهایی که از شخصیتها میبینیم اگر چه فضای غم آلود فیلم را میشکند اما این دلیل موجهیی برای گرهافکنی فیلم نیست، چرا که وقتی در نیمهی دوم فیلم چند شخصیت را شوخ و شنگ میبینیم تلخی نیمه اول فیلم از بین میرود.
سارا رضا بندهلو:
فیلم پاسخی است به بیپاسخ ماندهها. توهین و لحن بدی در کار نبود و تشویش ذهنی و هیجان برای بیننده ایجاد نمیکرد، بلکه در آرامش در یک لوکیشن مناسب، آنچه که باید، آنطور که شایسته بود، گفته شد.
بهروز انوار:
فیلم همزمان که تلاش میکند به ذهنیت حامیان مالی خود وفادار باشد سعی دارد نمایش آبرومندانهای از تاریخ مورد نظر خود داشته باشد که تا حدود بسیار زیادی در این راه موفق بوده است و میتواند از فیلمهای ماندگار سیاسی سینمای ایران باشد.
یاسمن خلیلیفرد:
آنچه نمیتواند منجر به تکرار موفقیتش گردد، بیمایگی داستان، تکراری بودن موقعیتها و بیهدفی آشکار تولیدکنندگان از ساخت آن بوده است. مخاطبی که یکبار به سبیلهای ویشکا آسایش و موها و لباس رضا عطاران و ... خندیده است.
یاسمن خلیلیفرد:
«امتحان نهایی» به عنوان فیلمی که نام زنده یاد عباس کیارستمی را به عنوان طراح داستان و یکی از فیلمنامه نویسان با خود حمل میکند، فیلمی شکست خورده است که ایده و طرح درخشان اولیهی آن قربانی اجرایی پراشکال، ناهمخوان و ناشیانه شده است.
پارسا زهرهای:
شعرخوانی علی انسانی در وصف کاندیدا از قسمتهای دلنشین فیلم بود و چه خوب که با مفهومی که در مستند بر آن تاکید خاصی شد (خادمی امام هشتم (ع)) هم راستا بود.
مجید محمدزمانی:
فیلم واکنشهای منفعت طلبانه افراد مختلف را نسبت به مرگ یک نفر نمایش میدهد، بهطوری که هیچ فردی به فکر متوفی نیست... بیشتر دیالوگها و گاها حرفهای بیربط بالای سرجنازه و خندههای کنار جنازه با فرهنگ ما اصلا هماهنگ نیست.
علی فرقانی:
فیلمساز ناگزیر به سمت شوخیهای معمولی و گاهی لودگی میرود. این وضعیت با همه اشفتگیهای خود نشاندهنده نوعی بلوغ در سطح کلان فرهنگ ارشاد است. حال میتوان به این نکته اندیشید که فیلم گشت ارشاد 1 ایا در شکلگیری این بلوغ نقش داشته است؟
مهدی فرقانی:
باید گفت ماجرای نیمروز فیلمی ایرانی است و اگر برداشتی هم از آثار غربی دارد آن را بخوبی با سینمای ایرانی منطبق کرده. ویژگی مستند گونه فیلم برآمده از شناخت صحیح فیلمساز ماجرای نیمروز از سینمای ایران است که ذاتی غیر استودیویی دارد.
افشین علیار:
فیلمی مثل نقطه کور راهِ شک و سوءظن را به مخاطب یاد میدهد، از آنجایی که هر فیلمی باید پیامی داشته باشد بعد از پایان نقطه کور این فیلم چه پیامی برای تماشاگرش دارد؟ آیا ترویج خیانت در قاب سینما باعثِ آسیبهای جدی در جامعه نمیشود؟
علی نیکجو:
شاید جوانانِ «تیک آف» را ناامید و مأیوس و محبوس در جبری تاریخی-اجتماعی فرض کنیم، اما فیلم به ما تحفهی دیگری میدهد که نگاهمان را نسبت به آینده عوض میکند؛ تحفهای از جنس حس و حالی که پس از شنیدن نوای عبدالحلیم حافظ به ما و شخصیتهای فیلم دست میدهد.
پارسا زهرهای:
طبق سنت این روزهای همه مستندهای انتخاباتی کاندیدا سراغ مناطق محروم میرود و برداشتهایی کلیشهای که دیگر برای تماشاگر خسته کننده شدهاند در میان کار گنجانده میشوند.
رضا خلجی:
فیلم در همان ده دقیقهی ابتدایی تمام داستان را روایت میکند و مخاطب با مواجه با این اتفاقات منتظر جرقه اصلی فیلم میشیند که اصلا زده نمیشود و یا شاید فیلمساز تصور کرده است که این جرقه زده شده است .
پارسا زهرهای:
این مستند در میان آثار دور اول هم از نظر فنی از سایر رقبا جلوتر و هم بر مردم تاثیرگذارتر خواهد بود، اما اگر کمی از ژست شعاری آن کاسته میشد شاهد نتیجه بسیار مطلوبتری میبودیم.
پارسا زهرهای:
ساختار مستند خیلی قاعدهمند و سنتی است و رنگی از خلاقیت یا نکتهای که آن را متمایز کند ندارد که به همین دلیل مخاطب عام را که جامعهی هدف این اثر است درگیر نمیکند و بیننده صرفا نگاهی گذرا به آن دارد.
پارسا زهرهای:
ویدیوی تبلیغاتی جهانگیری برداشتی بسیار ساده و البته پر اشتباه از میزگردی است که با حضور او و پنج کارشناس در حوزههای مختلف برگزار میشود. تقریبا تنها اثری از هنر که در این ویدیو شاهد هستیم بنر روی دیوار محل میزگرد است که حتی آن هم چیز ویژهای نیست!