سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
جبار آذین:
حرفها و دنیاها، آدمها و قصههای فیلم بیش از ارتباط با واقعیات تلخ و شیرین زندگی مردم جامعه به ذهنیات شخصی سازندگانشان مربوط است و معادلات جاری سینما نشاندهنده آن است که معمولاً مخاطبان انبوه با چنین فیلمهایی ارتباط لازم را برقرار نکرده و از آنها استقبال گسترده نمیکنند.
حسن محسنی:
فیلم ماندگاری در ژانر دفاع مقدس ساخته شده که باید بیشتر از اینها در موردش خواند و نوشت. به جرئت میتوان گفت سکانسهایی از فیلم را در هیچ یک از فیلمهای این ژانر ندیدیم.
هما یزدانی:
بله، رگ خواب پیام اخلاقی هم دارد! برخلاف خیلی از فیلمهای روز که فقط به طرحمسئل مینازند! اما نه پیامش گلدرشت است و نه اخلاقش شعاری. اتفاقاً به دل مینشیند وقتی که خطاب به همهٔ دخترها میگوید:«آهای خبردار! مستی یا هشیار؟ خوابی یا بیدار؟
سیدمحمدرضا حسینی:
این شیدای بیچاره هر چه کشیده از همین آدمهایی ست که فکر میکنند با قانونگذاری برای زندگی طبیعی و شخصی دیگران ، میخواهند باعث پیشرفتشان بشوند .
ساناز رمضانی:
هادی در اولین قسمت سریالش، به معرفی شخصیتها و زندگیشان میپردازد و گرهافکنی اصلی را تا لحظه آخر در آستین پنهان میکند و با پایانی غافلگیرکننده، بیننده را مشتاق و کنجکاو نگاه میدارد.
بینام:
در ساعتی که بیننده در شبکه سه مطابق هرسال به عادت متتظر یک سریال طنز یا یک درام خانوادگی سرگرم کننده است با سریالی مواجه میشود که تقریبا در دل تاریخ معاصر روایت میشود و یک ملودرام عاشقانه و جدی است که هم نیاز به حضور ذهن دارد.
زهرا فرآورده:
«تیک آف» یک فیلم اجتماعی جوانانه است که اعتراض و حال ناخوش چند جوان را متفاوت از داستانهای اجتماعی معمول نمایش میدهد و باتوجه به سوژه جدید این فیلم و موفقیت قبلی فیلم عبدیپور، تا به اینجا مخاطب نسبتا خوبی داشته و به نظر میرسد به فروش خوبی برسد.
محمدرضا نعمتی:
فیلمبرداری اثر نیز از نماهای کلوز استفاده کرده و در حالت مدیوم نیز از دوربینی ثابت استفاده کرده که سینمایی بودن اثر را با چالش کشیده است و سیاق از فیلمبرداری به انضمام دیالوگهایی که هرگز حال و هوایی سینمایی نمییابند .
افشین علیار:
سینمای کمدی با قاعده و چارچوب میتواند تاثیربرانگیزتر از سینمای ملودرام یا تراژدی باشد اما فیلمسازان با این تفکر که سینمای کمدی سینمای مصرفی و اقتصادیست سراغ این ژانر میروند، به همین دلیلِ مشخص اصولا فیلمهایشان با شکست محتوایی مواجه میشوند.
طاهره لطفی:
تمام شخصیتهای این سریال از بزرگ و کوچک و با هر جایگاهی، دیالوگهایی غیرمحاورهای، ادیبانه و بعضا غیرمعمول را بر زبان برانند، توسط مخاطب قابل پذیرش نیست؛ زیرا اولین سئوالی که به ذهن مخاطب خطور میکند این است که مگر ما در مکالمات روزمرهی خود اینگونه سخن میگوییم؟
احمد رنجبر:
«نهنگ عنبر 2» فیلمنامه ندارد تا مخاطب را سرگرم کند و شوخیهای دهه شصتیاش بکر نیست . مخاطب با اتکا به «نهنگ عنبر1»به سالن میرود که کمی بخندد و روحیهای تازه کند اما فیلم چیزی برای عرضه ندارد.
سجاد پاک آیین:
قسمت اول شهرزاد 2 حول معرفی شخصیتهای جدید سریال میچرخد. ریتم سریال به خوبی پیش میرود و به نظرم کارگردان قصد داشته است در قسمت اول تماشاگر را آماده وقوع اتفاقات غافلگیرکننده و جذاب در قسمتهای بعدی سریال کند.
منیژه خسروی:
داود میرباقری در دیالوگنویسی صاحب فن است. او برای شخصیتهای سریال«امام علی (ع)» به گونهای دیالوگ نوشت که در عین همهفهم بودن، دارای وزن،صلابت کلام و معنای خاص باشد. دیالوگها شبیه عمده آثار تاریخی که ثقیل حرف میزنند و مخاطب عام از آن سر در نمیآورد، نیست.
جبار آذین:
«آشوب» هم مانند دیگر آثار رایج شبه خندهدار سینمای ایران با سوء استفاده از نیاز مخاطب به خنده و شادی و سرگرمی تولید و اکران شده و فاقد هرگونه امتیاز و ارزش داستانی، سینمایی و بازیگری است و از سینمای سالم اجتماعی و کمدی فاصله بسیار دارد.
سعیده پورمحمدی:
محسن چاوشی نباید در قید و بند وسواسهای بی مورد و بیش از حد قرار بگیرد. تنها کافی است دم خودش را ببیند و باور داشته باشد که آنچه در قلب او میگذرد همان جریانی است که میتواند بار دیگر شریان جامعه را لبریز کند.
سیدمحمدرضا حسینی:
دخترهایی که از بس سر از چیزی درنیاوردهاند ، دنیایی بشدت شخصی دارند و نمیتوانند مدیریتی بر جذب و نگهداری از یک مرد داشته باشند و پسرهایی که انقدر سر از همه چیز درآوردهاند ، خودخواه و بیوفا شدهاند .
امین پارسا:
صحنههای کشمکش و دعوا بین ناصر و خسرو در نوع خودش بینظیر است و برخلاف فیلمهای به اصطلاح اجتماعی این روزهای سینما مخاطب را کلافه نمیکند. برادرم خسرو درامیست که تظاهر به اجتماعی بودن نمیکند ولی زیر پوستش رگههای عمیقی از درام اجتماعی را در اختیار بیننده میگذارد.
علی دشتبان:
فیلمی اثرگذار و موشکافانه که با توجه به مؤلفش که جنسیت زن دارد، اسیر بیانه های ضد مرد و فمنیسم نشده و با نگاهی تحلیل گرانه و آگاه پوسته ظاهری زندگی را کنار زده و با دقت به وارسی معضلات و مشکلات عاطفی و روحی روانی خانواده ای می پردازد.
محمدامین جمالی:
چشم نواز بود!همه چیزش.کارگردانی,فیلمنامه,بازیهای بازیگران. مخصوصا بازگشت باشکوه و زیبای بازیگرانی چون بهناز جعفری که پس از چندین سال دوری از فیلمهای خوب و درجه اول دوباره شاهد درخششان بودیم.
فهیمه میرزازاده:
«ویلاییها» نشان میدهد چه زنان جوانی با هزاران ارزو از احساس خود، زندگی خود و همسر خود گذشتند و «منیر قیدی» توانسته به خوبی زحماتشان در پشت جبههها و امیدشان به خبر و دیدار کوتاهی با همسرانشان را تصویر کند.