سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
ساناز رمضانی:
«پرسه در حوالی من» از هرگونه اغراق و زرقوبرق بیهوده میپرهیزد و در کمال سادگی روایتش را پیش میبرد. روایتی که در تنهاییهای کشدار سایه به مینی مالیزم طعنه میزند.
افشین علیار:
اساسا کارگر ساده نیازمندیم در سطح باقی مانده و نتواسنته به عمق برسد گره افکنی میکند اما گرهها توانِ کافی برای یک گره گشایی سینمایی را ندارند.
محمد صادق شجاعی:
سریال شهرزاد همچنان سرگرمکننده بوده و کمی متفاوت از دیگر سریالهای همردهاش عمل میکند. تفاوتی که در گذشته بیشتر به چشم میآمد و امید میرود که باز هم شاهد آن باشیم.
محمد احمدخانلو:
اکسیدان مجموعهای از جوکهای قدیمی و جدید در بستری داستانی کنار هم وصله و پینه شدهاند تا با شیرینکاریهای بازیگران مخاطب را در لحظه بخنداند. بعد هم مخاطب از خود بپرسد چه کسی به این فیلم مجوز داده است.
سجاد مهرگان:
سینمای ایران در حال پوست انداختن است، در حال فهمیدن است و هنوز با نقد فاصله دارد. سینمای ما باید آموزش ببیند، باید پایش روی زمین بیاید و از پوپولیسم و در فضای متوهم بودن فاصله بگیرد.
منیژه خسروی:
«زیر سقف دودی» تبدیل به مقاله سطحی شده که با حرفهای رو و مستقیم قصد تنبیه خانوادهها را دارد. و بدتر این که بحران زوجین به طبقه و شرایط اجتماعیشان نمیخورد.
محمد حسن موحدی:
به نظر میرسد مولف اثر علاقمند بوده است تا اضطرابها، استرسها و ملامتهای دهه پنجاه و شصت را دوباره به مخاطبان دهه نود تحمیل کند و هر چند مخاطب در برخی صحنهها با فیلم میخندد، اما در آخر با حالتی مغموم از سینما خارج میشود؛ حالتی که حتما نقطه قوت فیلم نیست!
جواد طوسی:
فیلم با ارائه تصویری خاکستری از یک خانواده طبقه متوسط رو به رشد جامعه شهری که مناسبات نامتعادل و پرتنش و موقعیتهای دفرمه در آن وجه غالب پیدا کرده است، نگاهی تلخ و کنایهآمیز به این زمانه خالی از مهر و خصایص انسانی داد.
آرش فهیم:
بعد از ۳۰ قسمت جنگ و پرخاش آدمها به هم، ناگهان در سکانس پایانی همه با هم خوش و مهربان شدند تا سازندگان سریال، نشان بدهند که برخلاف سیرالشان، طرفدار خانواده و آشتی هستند!
علی جعفرآبادی:
با قصهای روبهروییم که بارها شنیده شده، و تنها دستاوردش، پرورش نسبتاً قابل قبول ایدهی تماتیک اصلی خود، یعنی وضعیت نابه سامان مهاجرین شهرستانی در تهران است.
جواد معصومی:
در کل اکسیدان نه تنها فیلمی بیاخلاق و ضدخانواده است؛ بلکه حتی شما را سرگرم نمیکند. توصیهی ما به نویسندگان و کارگردانان چنین فیلمهای این است که نظرات و اندیشههای خود را از سرچشمه و کتابها بگیرند؛ بهجای تقلیدی از الگوی جدید نادانی، به نام متقن دانستنِ شبهاطلاعاتِ شبکههایِ اجتماعی.
ساناز رمضانی:
الگویی که مشابهاش را در «تسخیر ناپذیران» دی پالما میبینیم. این روایت پلیسی و ماجراجویانه باید با یک اکشن مناسب همراه باشد تا از ریتم نیافتد و مخاطب را جذب کند و این دقیقاً اتفاقی است که در «ماجرای نیمروز» هم میافتد.
مریم معیری:
اتفاقها در نفس دیر افتاد. شخصیتها دیر معرفی شدند و در پرداخت آنها نیز تاخیر زیادی صورت گرفت، عکس العملها دیر اتفاق میافتاد، بازی شخصیت اصلی که ناهید بود، دیر خوب شد و...
سینا طهمورثی:
فیلمی که تنها یک داستان و یک شخصیت اصلی دارد و تا پایان همراه همان داستان و شخصیت میماند و این اتفاقی است که اغلب بهندرت در سینمای ایران میافتد (تعدد شخصیتها و ورود و خروج بیدلیل آنها در بسیاری از آثار پر شخصیت).
سیدمحمدرضا حسینی:
فیلمیست که با تمام کلیشهها و ژستِ نصیحت گرانهاش ، زیر سقفهای سفید خالیِ مدرن یا سقفهای کلاسیک باگچبریهای رنگارنگِ ایرانی حتما باید دیده ، تحلیل و آموخته شود .
سمیه سادات حسینی:
پایان فصل اول، چنان اوج دراماتیکی برای داستان ایجاد کرد که حفظ آن حالت انگیختگی مخاطب و در اوج بودن داستان، آن هم با چندماه فاصله، امری به غایت دشوار محسوب میشود.
یاسمن خلیلیفرد:
دیگر دورهی جمع کردن ستارگان و آوردن صحنههای رقص و آواز برای پرفروش کردن فیلمها تمام شده و مخاطبی که آثار موفق سینمای ایران را تماشا کرده است با چنین المانهایی راضی نمیشود.
مدیسا مهراب پور:
«نهنگ عنبر، سلکشن رؤیا» حتی دیگر خندهدار و حال خوب کن هم نیست و بهجز چند صحنه بامزه مثل تقلید دست جمعی از کلیپ و رقص مایکل جکسون چیز دیگری برای ارائه ندارد.
سیدمحمدرضا حسینی:
"اکسیدان" تلاش تکراری و بیمزهایی ست برای مسخره کردن همه جنبههای مذهب و ترسیم فضای جامعهایی که مردم از فشار حکومت و برای فرار از این شرایط سیاه ، حاضر به تغییر مذهب و همجنس بازی میشوند ...