دیدن این فیلم‌ها برای افراد زیر 18 سال توصیه نمی شود

  به گزارش منظوم؛ مرجع سینما و تلویزیون ایران، مبنای تعیین «محدودیت سنی» در سینما ما و جهان چیست؟ آیا در ایران علامت های هشداردهنده جدی گرفته می شوند؟
این قصه سر دراز دارد؛ حدود 40 سال پیش تصمیم گرفته شد برخی فیلم های خارجی با قید گروه سنی مثبت 18 اکران شوند. سینمادار اما توجهی به این تصمیم نداشت و به پرشدن صندلی سالن اش فکر می کرد. در سال های اول انقلاب، نظارت سفت و سختی روی تولید فیلم ها وجود داشت و فیلم های خارجی هم از فیلترهای خاصی عبور می کردند؛ پس خیال خیلی ها راحت بود که سینما جای فسق و فجور نیست. دولت اصلاحات که روی کار آمد، فضای فرهنگی جامعه باز شد و فیلمسازها با جسارت و دلگرمی بیشتری سراغ موضوعات روز رفتند. با این حال برای فیلمسازها شرط گذاشته شد که فیلمتان برای همه قابل تماشا نیست.

«مصائب شیرین» سال 77 با قید گروه سنی بالای 18 سال به سینماها آمد و گمان می رفت این رویه برای تولیدات بعدی سینمای ایران ادامه خواهدداشت. کمی بعد فیلم هایی ساخته شدند که مستحق دریافت رده بندی سنی بودند اما مشمول این قانون «سلیقه ای» نشدند. حالا که به عقب نگاه می کنیم، باورمان نمی شود فیلم مثل «خوابگاه دختران» قید سنی خورده و «زندان زنان» نه.

برای آینه هم «فعلا» دورنمایی نمی توان متصور بود، چرا که برخلاف سینمای جهان معیاری منطقی برای رده بندی سنی نداریم، حال آن که منع تماشا از سال 1930 در آمریکا تصویب و اجرایی شده است. تاریخ نگاری این ماجرا بخشی از پرونده پیش رو را تشکیل می دهد اما ابتدا به سینمای خودشان پرداخته ایم تا ببینیم چه فیلم هایی برای کدام گروه های سنی غیرمجاز تشخیص داده شده اند. بررسی کرده ایم تا ببینیم آیا معیارها اصولی است یا نه. مناسب مطلب هم «پا تو کفش من نکن» است؛ فیلمی کمدی که هرز در سلیقه سخت پسندها و حتی جزء آثار گیشه ای قابل دفاع دسته بندی نمی شود. این فیلم و چند شوخی کلامی اش برای مخاطبان زیر 12 سال توصیه نشده است.

بررسی مهم ترین فیلم هایی که با قید گروه سنی فرصت اکران عمومی پیدا کرده اند

این شش فیلم شاخص ترین فیلم هایی اند که با قید سنی روی پرده رفته اند. هرکدام را آنالیز کرده ایم تا بدانیم فضای کلی داستانشان چه بوده، چرا برای همه گروه ها مناسب تشخیص داده نشدند و آیا قرار دادن محدودیت تماشا، مخاطب را بیشتر وسوسه نکرده و به کمک فروش نیامده؟ به این فیلم ها می توان باز هم اضافه کرد؛ فیلم هایی مثل «من» (بالای 15 سال)، «خوابگاه دختران» (بالای 14 سال)، «حریم» و «کلبه» (بالای 13 سال)، «رخ دیوانه» (بالای 12 سال) و «یکی از ما دو نفر» و «قصه پریا» (با قید تماشای فیلم به صلاحدید والدین) فرصت اکران پیدا کردند.

مصائب شیرین؛علیرضا داوودنژاد

چه سالی اکران شد؟ 1377

 

درجه سنی: 18+

 

داستان چه بود؟ علیرضا داوودنژاد در این جا سراغ بحران بلوغ رفت و داستان دلدادگی دو جوان (رضا و مونا) را که پسرعمه و دختردایی هستند، محور قرار داد.