شماره 17 سهیلا / نقد

زنانگی گم‌شده در سینمای ایران

مدیسا مهراب پور : می‌توان گفت که «سهیلا شماره هفده»‌اصلاً پایانی ندارد. آنچه در این نسخه در انتهای روایت اتفاق می‌افتد، عملاً نه یک پایان باز که یک بلاتکلیفی بزرگ است که سنگینی‌اش را بر روی لحظات نهایی فیلم حس می‌کنیم و از فیلم دورمان می‌کند.
زنانگی گم‌شده در سینمای ایران
23 مرداد 1397
شناسه نقد : 3039356
منبع: نماوا
در دنیای اینترنت
هنوز کسی برای این مطلب نظری نگذاشته است. اولین نفری باشید که نظر می‌دهید
نظرات مردم (0 نظر)
محسن سلیم: آبادان یازده ۶۰ در عین حال که روایتگر مقطعی از جنگ است یک فیلم ارتباطاتی ست. فیلمی ست که ...
امیر مهریزدان: نتیجه‌ی ۹۰ دقیقه قصه گویی: یک بچه ناشنوا به قیمت خون پدرش شنوا میشود، مادر هم میخندد هم گ...
مهدی صلواتچی: در این بحبوحه فیلم‌های بی‌پیام و پیام‌های زرد سینمای ایران، من برای فیلم بهروز شعیبی ایست...
سیدمهدی دزفولی: اینکه نیکی کریمی می تواند در فضاهای مختلف و با شخصیت های مختف، به عنوان یک زن فیلم بسازد ...
حمید قربانی: «خروج» تا سکانس حمله کشاورزان به مرکز دولتی، فیلم است؛ ولی بعد از خروج کشاورزان، در بهتری...