سیدحمیدرضا خدائیان:
مدتی است که فیلم تنت اثر کریستوفر نولان سر و صدای زیادی در جهان به پا کرده است.در روزهای اخیر که نسخه ی با کیفیت این فیلم در ایران نیز قابل دسترس شد، این غوغا به ایران هم کشیده شد. به همین دلیل منظوم تصمیم گرفت تا در نقدی اختصاصی به این فیلم بپردازد .
محمدرضا فهیمی:
روایت کردن چنین حوادثی کار آسان و راحتی نیست و برای ساخت چنین اثری که ابتدا قرار بود یک سریال باشد، بیش از دهها عنوان کتاب تاریخی بررسی شده.
نفیسه ترابنده:
”هیهات” نقطه عطفی در سینمای ایران است، سینمایی که دستانش در ارائه مضامین دینی و عاشورایی متأسفانه خالی است اما ایکاش فیلم مضامین خود را در قالبی جذابتر و به دور از ضعفهای ساختاری برای مخاطب ارائه میداد.
ساناز رمضانی:
فرهادی اخلاقگراترین فیلمساز حال حاضر ایران و چهبسا جهان است.او چنان شخصیت آدمها را عریان میکند که بیننده چارهای جز همذات پنداری ندارد.
حسین الهام:
یتیم خانه ایران هم قصه دارد و هم قهرمان. یک خط داستانی ساده، سر راست و کلاسیک و یک قهرمان کنشگر، با اصولی ثابت، هدفی مشخص و اصرار خستگی ناپذیر برای رسیدن به آن.
یاسمن خلیلیفرد:
«این زن حقش را میخواهد» مانند بسیاری از فیلمهای دیگر قرار بوده فیلم مهاست که حرفهای مهمی برای گفتن دارد اما تقریباً هیچ نکتهی درخشان یا حتی متوسطی ندارد که به واسطهاش خود را کمی بالا بکشد.
حمید غفاریان:
فیلم به لحاظ رسیدن نقطه a به b ضعیف عمل می کند اما شهادت آنها به قدری ناراحت کننده است که دیدن این تصاویر هر انسانی را به فکر فرو می برد.
محمد رضوانیپور:
کسی که سالهاست به عنوان پرچمدار سینمای واقعگرا و اجتماعی ایران شناخته شده اکنون اثری ساخته با ساختاری به شدت تصنعی و مضمون زده که به واقع خارج از دایره سینمای رئالیستی قرار میگیرد.
افشین علیار:
فیلمساز ما فارغ از افههای تصویری و استفاده عجیب و غریب از نورپردازی و لنز دوربین یا تقلب از سینمای فیلمسازان موفق توانسته قصۀ جمع و جوری را روایت کند و در ادامه ریسک توکلی در انتخاب بازیگر ستودنی است.
افشین علیار:
این فیلم برای بهروز شعیبی گام روبه جلویی محسوب میشود و باید ساخت این گونه از فیلمهای تاثیرگذار در سینمای ما بیشتر شود چرا که نسل جدید باید اطلاعات درستی از تاریخ معاصر کشور داشته باشد.
مجید شیردستیان:
در این مسیر تنها این گریهی بی فایده و عزاداری غیر موثر برای امام حسین علیه السلام است که نه تنها تغییری را در اجتماع ایجاد نمیکند، بلکه سلسلهی عقب افتادگی را به آیندگان نیز نوید میدهد.
جبار آذین:
کارگردان میکوشد که به فیلمسازی از هر دو جنبه فرم و محتوا بپردازد و علاوه بر پرهیز از مضمون و داستان تکراری از کلیشه شدههای سینمای خانوادگی و ملودرامهای سطحی هم فاصله بگیرد.
جبار آذین:
گزینش موضوعی بکر و تازه که تاکنون در هیچ اثر سینمایی ایرانی به آن پرداخته نشده یعنی بازگویی گوشهای از حماسه و تراژدی شهدای غواص مضمون و سوژه داستان فیلم «اروند» را تشکیل داده است.
افشین علیار:
مختصات ساختاری سینمای فرهادی اگر چه به نظر ساده و روان میرسد اما در لایه و بافت زیرین فیلمنامه گرههایی به وجود میآید که باعث رشد شخصیتها و ایجاد روابط میان آنها میشود.
محسن جعفرزاده:
یتیم خانه ایران نمونهای بارز از حضور پُررنگ جریان مقاومت در عرصهی فرهنگ و هنر است؛ جریانی که همچنان نسبت به هویت ملی و ایرانی خود حساس بوده و آرمانهای اسلامی و انقلابی خویش را پیگیری مینماید.
مهدی تهرانی:
فرهادی یک کارگردان ششدانگ است و هم یک فیلمنامهنویس قهار و مسلط به قواعد ژانر. در آثار او کرامت انسانی به مثابه یک فرشته نگهبان در جامعههای کوچک نظیر خانواده و فامیل دیده میشوند.
علی فرهمند:
«خشکسالی و دروغ» نه سینماست و نه اصلاً دارای عناصری است که بتواند ایدههای کوتاه سینمایی به وجود آورد. در بهترین حالت، تله-تئاتری است که به اشتباه راه به پرده سینما باز کرده.
مازیار وکیلی:
فیلم ظاهر سرد و سادهای دارد. داستانی خطی که بدون هیچ حشو و زائدی روایت میشود. تمام این موارد در کنار اقتباس از داستایفسکی فیلم را به شبهای روشن شبیه میکند.