منّت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است چون برمی اید مفرّح ذات پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب . گلستان سعدی